"...Αλλά η Φλέρυ τραγουδούσε όπως κανείς αναπνέει: για να ζήσει δηλαδή...
Η φωνή της μέσα στην άκρα σιγαλιά αυτής της μουγκής πόλης ακουγόταν σαν ήχος Δευτέρας Παρουσίας.
Αυτοσχεδίαζε.
Επλεκε το τραγούδι ως η κορυφαία μιας αναπόφευκτης συντέλειας..."
ΑΚΟΥΣΤΕ
Από αυτή τους τη συνεργασία, και υπό την επιμέλεια του Παντελή Θαλασσινού, προέκυψε ένα c.d. single, με τίτλο «Καράβια μοιάζουν οι ψυχές» που περιλαμβάνει 5 τραγούδια.
Τα «Μεταφυσικό» του Ορφέα Περίδη, «Χαράματα η ώρα τρεις» του Μάρκου Βαμβακάρη, «Άγγελος εξάγγελος» του Bob Dylan, με ελληνικούς στίχους Διονύση Σαββόπουλου, «Το τραγούδι της ξενιτιάς» (φεγγάρι μάγια μου 'κανες) του Μίκη Θεοδωράκη καθώς κι ένα καινούριο τραγούδι, το ομότιτλο, σε στίχους και μουσική του Δημήτρη Υφαντή.
Τρεις νέοι άνθρωποι, με προσωπική πορεία στα μουσικά δρώμενα, ενώνουν τις ψυχές και τη φωνή τους, σε μια κοινή πορεία, με γνώμονα τη βαθιά αγάπη τους για τη μουσική, αλλά και τη διάθεση να μας χαρίσουν καινούρια τραγούδια.
Δίνοντας ένα αληθινό και ποιοτικό στίγμα στο χώρο του έντεχνου ελληνικού τραγουδιού, δεν προσπαθούν να εντυπωσιάσουν, αλλά να αγκαλιάσουν και να μιλήσουν τρυφερά, μα κυρίως να εκμαιεύσουν τα θετικά στοιχεία κάθε ακροατή.
Μαζί τους οι: Πάνος Κατσιμίχας στη φυσαρμόνικα, Σάκης Βαργεμτζίδης στο πιάνο, Βαχάν Γκαλστιούν στα πνευστά, Δημήτρης Εμμανουήλ στα κρουστά, Άρης Καραγιωργάκης στην κιθάρα, Λευτέρης Κρητικός στο μπάσο.
Νίκος Κουρουπάκης
Γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στην Αμερική. Η καταγωγή του είναι από τη Ιεράπετρα της Κρήτης και την Αμοργό. Σπούδασε Οικονομικά στη Νέα Υόρκη.
Το Ελληνικό τραγούδι ήταν η μεγάλη του αγάπη.Η πρώτη επαγγελματική του συνεργασία ήταν με τον Γιώργο Νταλάρα και τη Δήμητρα Γαλάνη. Το 1996 συνεργάστηκε με τη Χάρις Αλεξίου σε περιοδεία στην Ευρώπη και παραστάσεις στην Αθήνα. Το 1997 συμμετείχε στο δίσκο «Αφήλιο» του Νίκου Ζούδιαρη, απ’ όπου και οι αγαπημένοι σε όλους μας «Χαιρετισμοί», δίσκο στον οποίο συμμετείχε και η Τάνια Τσανακλίδου.
Το 2000 κυκλοφόρησε ο δίσκος του Μανώλη Γαλιάτσου «Κλεψύδρα» στον οποίο ο Νίκος Κουρουπάκης είναι ο βασικός ερμηνευτής.
Συνεργάστηκε με τον Δημήτρη Μητροπάνο, σε συναυλίες και παραστάσεις για 2 χρόνια. Ενώ το φθινόπωρο του 2002 συνεργάστηκε με το Νότη Μαυρουδή και τη Σοφία Σπυράτου για μια σειρά μουσικών παραστάσεων στο θέατρο «Ροές».
Εδώ και δυο χρόνια μαζί με τον Δημήτρη Υφαντή και την Ερωφίλη αποτελούν το μουσικό συγκρότημα Τρίφωνο. Το Τρίφωνο αυτή την εποχή συνεργάζεται με τον Παντελή Θαλασσινό.
Οι πιο πρόσφατες δισκογραφικές του εμφάνισης είναι στο δίσκο «Κάτω από την Ακρόπολη» της Λίνας Νικολακοπούλου και του Νίκου Αντύπα στο δίσκο του Ηλία Λιούγκου «Το φιλί μου ταξιδεύει», στο δίσκο «Στης καρδιάς μου τα ανοιχτά» του Παντελή Θαλασσινού, και στο CD single του συγκροτήματος Τρίφωνο «Καράβια μοιάζουν οι ψυχές».
Ερωφίλη
Η Ερωφίλη γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Χανιά. Σαν τέλειωσε το λύκειο ήρθε και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα για να συνεχίσει τις σπουδές της. Τέλειωσε φυσιοθεραπεία στα Τ.Ε.Ι. Αθηνών και την ανώτατη επαγγελματική σχολή χορού «Ραλλού Μάνου».
Ακολούθησαν εμφανίσεις της σε μπουάτ της Αθήνας, καθώς απαρνήθηκε στην πορεία τα δύο πτυχία για να την κερδίσει το τραγούδι.Καθοριστική στιγμή για την καριέρα της ήταν η γνωριμία της με τον Γιάννη Σπανό με τον οποίο συνεργάστηκε στενά.
Έχει σταθεί δίπλα σε σημαντικούς νέους και παλιούς δημιουργούς και ερμηνευτές όπως η Χαρούλα Αλεξίου, ο Χρήστος Νικολόπουλος, ο Μανώλης Λιδάκης, ο Νίκος Παπάζογλου, η Γλυκερία, ο Γιώργος Χατζηνάσιος, ο Κώστας Παπαδόπουλος, ο Μιχάλης Δημητριάδης, η Κατερίνα Κούκα, ο Στέλιος Βαμβακάρης, ο Κώστας Μακεδώνας, ο Δημήτρης Μπάσης κ.α.
Ο πρώτος της προσωπικός δίσκος «Πάμε στο Γίαχο Βάχο» που κυκλοφόρησε με επιμέλεια του Κ. Χατζηδουλή, περιέχει τραγούδια των Μ. Σουγιούλ, Κ.Βίρβου, Μπ. Μπακάλη, Χρ. Νικολόπουλου, Κ. Καπνίση, Μ.Τραϊφόρου κ.α.
Ο δεύτερος προσωπικός της δίσκος περιέχει εννιά καινούργια τραγούδια τη μουσική των οποίων υπογράφουν οι Κ. Παπαδόπουλος, Σπ. Ιωαννίδης, Τάσος Γκρούς, Π. Σπυρογιώτης, Δομένικος Βαμβακάρης και τους στίχους ο Αλέξανδρος Αλεξάνδρου (Θ. Ποάλας), και το χασάπικο «Φίλε γλυκέ μου φίλε» (Χρ. Νικολόπουλος, Αλ. Αλεξάνδρου). Ο Γιάννης Πάριος και ο Μιχάλης Δημητριάδης με την σημαντική τους συμμετοχή ολοκληρώνουν την εικόνα του δεύτερου προσωπικού της δίσκου με τίτλο « Στα Μυστικά σου Βάλε με».
Ο τρίτος προσωπικός της δίσκος κυκλοφόρησε πρόσφατα σε μουσική Θανάση Βαριεμτζίδη και στίχους Λάζαρου Παριανού με τίτλο «Τραγουδάκι μου».Μετράει ακόμη συμμετοχές στους δίσκους «12 Ανέκδοτα Τραγούδια» της Ευτυχίας Παπαγιανοπούλου με τον Μιχάλη Δημητριάδη, «Ένας ναύτης από την Σύρο» με τον Στέλιο Βαμβακάρη και «Οι Έλληνες» σε ένα ντουέτο με τον Λάκη Λαζόπουλο.
Δημήτρης Υφαντής
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Γιάννενα. Τελείωσε το εκκλησιαστικό λύκειο της Βελάς, όπου σπούδασε βυζαντινή μουσική.
Όλα αυτά τα χρόνια της εφηβείας του ασχολούταν με τη μουσική ερασιτεχνικά και τελειώνοντας τη στρατιωτική του θητεία, ασχολήθηκε πλέον επαγγελματικά.Δούλεψε σε νυχτερινά κέντρα των Ιωαννίνων ως τραγουδιστής μέχρι τον Οκτώβρη του 1995 οπότε μετακόμισε στην Αθήνα με σκοπό να ασχοληθεί πιο εντατικά με το τραγούδι και τη μεγάλη του αγάπη, το ούτι.
Ο Haig, καθώς και η γνωριμία του με τον Νίκο Σιδηροκαστρίτη ήταν η αφορμή να γνωρίσει τη Δήμητρα Γαλάνη, η οποία στάθηκε οδηγός και συμπαράστασης σ’ αυτά τα πρώτα του βήματα. Τον φιλοξένησε για ένα χρόνο στη «Μέδουσα» και στο δίσκο τη «Τα Χάρτινα» με το τραγούδι «Καίγομαι και σιγολιώνω», τραγούδι της πατρίδας του.
Έτσι με την επιμέλεια της Δήμητρας Γαλάνη και την ενορχήστρωση του Haig Yadjian καθώς και τη συμμετοχή πολλών γνωστών μουσικών, δημιουργήθηκε ο πρώτος προσωπικός του δίσκος, με τίτλο «Από χώμα και νερό».Στην πρώτη αυτή δισκογραφική δουλειά του Δημήτρη Υφαντή, εκτός από τα τραγούδια που έχει γράψει ο ίδιος ο ερμηνευτής, κάνει το ντεπούτο του ως συνθέτης ο Νίκος Κατσίκης ενώ στίχους σε δύο τραγούδια έχει γράψει και ο Νίκος Μωραϊτης.Η δροσιά της φωνής καθώς και οι επιρροές του, κάνουν τον δίσκο να είναι μια πολύ σοβαρή πρόταση στον χώρο της «έθνικ» μουσικής. Σε ένα τραγούδι συμμετέχει η Ελένη Τσαλιγοπούλου κάνοντας ντουέτο με τον Δ. Υφαντή.
Τον Νοέμβριο του 2000 κυκλοφορεί ο δεύτερος προσωπικός δίσκος του με τίτλο «Η μια ζωή μες την άλλη». Περιλαμβάνει τραγούδια σε μουσική της Ζωής Τηγανούργια και στίχους του Ηλία Κατσούλη.
256kbps + covers
Το πραγματικό του όνομα ήταν Γιλμάς Πιουτούν (Pütün), που σημαίνει αυτός που δεν λυγίζει ποτέ από τις δυσκολίες, που δεν απελπίζεται. «Το επίθετό μου βγαίνει από ένα κουκούτσι που υπάρχει σε κάτι φρούτα, στα βουνά. Είναι σκληρό και δεν σπάει με τίποτα». Όλη η αλήθεια σ’ ένα επίθετο, ο Γιλμάζ δεν έσπασε ποτέ.
Γεννήθηκε το 1937, στα βορειοανατολικά της Τουρκίας, στο χωριό Γενίτσε των Αδάνων. Η καταγωγή του ήταν κουρδική. Οι γονείς του φτωχοί χωρικοί, χωρίς ούτε ένα κομμάτι γης.
«Η μητέρα μου αναλφάβητη, ο πατέρας το πάλεψε λίγο με την αλφαβήτα όταν ήταν φαντάρος. Ούτε που ήξεραν τι είναι το σχολείο. Από εννιά χρόνων δούλευα για να μπορώ να ζω.
Η πρώτη μου δουλειά, βοσκός. Το λύκειο το τελείωσα στα Άδανα. Εκείνα τα χρόνια έβγαζα ένα πολιτιστικό περιοδικό που ονομαζόταν Ντορούκ. Από τότε έγραφα μικρά διηγήματα. Το 1955 γι’ αυτά τα διηγήματα με έσυραν στα δικαστήρια. Πήγα στην Κωνσταντινούπολη για να σπουδάσω στο οικονομικό πανεπιστήμιο, αλλά δυστυχώς δεν μπόρεσα να συνεχίσω γιατί εν τω μεταξύ βγήκε η δικαστική απόφαση: εφτάμισι χρόνια φυλακή και δυόμισι εξορία. Τη μείωση αυτής της ποινής πέτυχα στο Εφετείο κι έγινε ενάμισης χρόνος φυλακή και 6 μήνες εξορία».
Έτσι οι σπουδές του Γιλμάζ τελείωσαν πριν αρχίσουν. Άλλα όπως έλεγε κι ίδιος «η συνέχεια είναι συγκλονιστική στο σχολείο της ζωής». Και του πήγαινε αυτό το σχολείο γιατί είχε αυτά που θαρρείς ήταν ταγμένος να μάθει. Ανάμεσα στα βιβλία, τον κινηματογράφο, τη σκληρή δουλειά υπάρχουν οι φυλακές, ο πόνος, η κοινωνική καταπίεση, ο διωγμός. Αλλά πάντα το ενδεικτικό του με άριστα...απολυτήριό του
«Για ένα διήγημά μου, που θεωρήθηκε ότι είναι προπαγανδιστικό υπέρ του κομμουνισμού, καταδικάστηκα. Έτσι τον Μάιο του ’61 μπήκα στη φυλακή, 18 μήνες, και μετά εξορία 8 μήνες στην πόλη Κόνια. Eκεί στην Κόνια κάθε βράδυ έδινα το παρών στην αστυνομία και υπέγραφα σ’ ένα βιβλίο. Τόσες υπογραφές δεν έχω βάλει ποτέ άλλοτε στη ζωή μου: 180. Φαντάρος πήγα το 1968 μέχρι το 1970, δυο χρόνια κλεμμένα από τη ζωή μου.
Τον Μάιο του 1971 όπως χιλιάδες προοδευτικοί καλλιτέχνες και συγγραφείς έτσι κι εγώ συλλήφθηκα. Δεν είχαν κάτι εναντίον μου αλλά για προληπτικούς λόγους. Με στείλανε εξορία στην πόλη Νεβσεχίρ. Αυτή τη φορά δεν πήγαινα για υπογραφή στο αστυνομικό τμήμα. Ερχόταν μονίμως ένας αστυνομικός το κατόπι μου. Ίσκιος στον ίσκιο μου.
Στις 16 Μαρτίου 1972 καταδικάστηκα 10 χρόνια σε φυλάκιση επειδή είχα βοηθήσει τους επαναστάτες. Όποιος ήταν προοδευτικός αυτόματα τον έχριζαν επαναστάτη. Απελευθερώθηκα με τη γενική αμνηστία του Ετζεβίτ».
«Το Σεπτέμβρη του ’74 ανακατεύτηκε το όνομά μου σε μια δολοφονία –πλεκτάνη η υπόθεση- και καταδικάστηκα σε 19 χρόνια φυλάκιση. Όσο ήμουν στη φυλακή έβγαλα ένα πολιτιστικό και καλλιτεχνικό περιοδικό με το όνομα Γκιουνέι. Μόνο 13 τεύχη μπόρεσα να βγάλω, διότι ήρθε ο στρατιωτικός νόμος και αργότερα η χούντα και όπως όλα τα περιοδικά έτσι έκλεισαν και το δικό μου».
Από τα άρθρα του στο περιοδικό έγινε πλουσιότερος κατά δέκα διαφορετικές αγωγές. Πάντα ο λόγος ήταν η προπαγάνδα που έκανε υπέρ του κομμουνισμού. Ήθελε λέγανε να αποδυναμώσει το εθνικό φρόνημα, να ξεσηκώσει το λαό και να βλάψει το κύρος του κράτους. Μ΄αυτές τις αγωγές ζητούσαν την φυλάκισή του συνολικά για έναν αιώνα!
«Τον Οκτώβρη του ’81 ήμουν στις αγροτικές φυλακές της Σπάρτα. Βγήκα με άδεια και δεν ξαναγύρισα… Μέχρι τότε έμεινα 12 χρόνια στη φυλακή. Μέσα σ’ αυτά τα χρόνια γνώρισα 2 αγροτικές και 15 κανονικές φυλακές. Όταν το ‘σκασα έμαθα ότι η απόφαση από ακόμη τρεις δίκες που εκκρεμούσαν ήταν 20 χρόνια φυλάκιση και 7 χρόνια εξορία. Συνεχίζονται κι άλλες δίκες αλλά δεν γνωρίζω ακόμη το αποτέλεσμά τους».
Έτσι απλά μιλούσε ο Γκιουνέι για τις διώξεις του. Ό,τι μισούσε περισσότερο ήταν η εξαργύρωσή τους, γι’ αυτό όταν πέρασε στη Γαλλία δούλευε όσο μπορούσε αθόρυβα. .
Σκηνοθετεί τον «Δρόμο» και πηγαίνει το 1982 στις Κάνες. Κερδίζει το Palme D’Or (Χρυσός Φοίνικας) εξ ημισείας με τον «Αγνοούμενο» του Κώστα Γαβρά. Το χαμόγελό του στα φλας πάντα συγκρατημένο. Μια αδιόρατη σκιά. Αυτή τη φορά όχι κάποιου αστυνομικού, αλλά της αρρώστιας.
Το 1983 στη Γαλλία με τη βοήθεια του γαλλικού κράτους σκηνοθέτησε την ταινία «Ο Τοίχος» (Le Mur), στην οποία καταγράφει αληθινές σκηνές από τις τουρκικές φυλακές. Στις 9 του Σεπτέμβρη πεθαίνει στο Παρίσι. 
«Εγώ επειδή είμαι ηθοποιός δεν σημαίνει ότι μπορώ να είμαι διαφορετικός από το λαό μου, από τον τρόπο της ζωής του, από το ντύσιμό του. Τότε δεν θα είμαι ο εαυτός μου. Σ’ όλα μου τα έργα υπάρχει ένα κομμάτι από την ψυχή μου, ένα κομμάτι από την ψυχή του λαού».
Ο Γκιουνέι είναι παιδί του κουρδικού και του τουρκικού λαού. Είναι ένα μύθος. Στον κινηματογράφο έφτιαξε μια δική του σχολή, στη ζωή ακολούθησε εκείνη τη σχολή που βγάζει αγωνιστές.
Ο κουρδικός λαός έχει τον Γκιουνέι ήρωά του. Άλλά κι εκείνος πίστευε ότι ο αγώνας των Κούρδων μια μέρα θα δικαιωθεί. Αυτή του την πίστη πλήρωσε με τη ζωή του. Ο Γιλμάζ «έχασε» τα πνευμόνια του στις φυλακές της Τουρκίας. Το τουρκικό κατεστημένο δεν σταμάτησε ποτέ να τον κυνηγάει. Ακόμη και τώρα που η γυναίκα του Φατός ολοκληρώνει το Ίδρυμα Γκιουνέι, με όλα τα έργα του, στην Τουρκία κατευθυνόμενοι δημοσιογράφοι έχουν ξεκινήσει καμπάνια ενάντια σ’ αυτόν τον αγωνιστή. Τον χλευάζουν λέγοντας πως δεν ήταν παρά ένας κοινός εγκληματίας! Τελικά απ’ όπου κι αν βρίσκεται ο Γιλμάζ τους φοβίζει., όπως τους φοβίζει κι ο Χικμέτ. Ο φίλοι του Γκιουνέι με τη βοήθεια της γυναίκας του και του γιου του όρκο έχουν κάνει ότι τίποτα, καμιά καμπάνια, καμιά απειλή δεν θα τους σταματήσει, και το Ίδρυμα θα ολοκληρωθεί και η ζωή του Γκιουνέι θα γίνει ταινία.
O Colin Meloy των Decemberists εμπνεύστηκε από μια ιαπωνική παραδοσιακή ιστορία και ονόμασε το καινούριο, 4ο άλμπουμ των Decemberists, "The Crane Wife".
Η ιστορία είναι η εξής: ένας φτωχός Iάπωνας βρίσκει έναν τραυματισμένο γερανό. Παίρνει σπίτι του το πτηνό και το φροντίζει ώσπου να γίνει καλά και να μπορεί πάλι να πετάξει - και τότε το ελευθερώνει. Μετά από λίγο καιρό εμφανίζεται μια γυναίκα στην πόρτα του, με την οποια ερωτεύονται αμέσως και παντρεύονται. Η ίδια του λέει πως, για να βγουν από τη φτώχεια, μπορεί να υφαίνει μεταξένια ρούχα, με μοναδική προϋπόθεση να της υποσχεθεί πως δεν θα τη δει ποτέ να εργάζεται. Πουλώντας αυτά τα ρούχα, το ζευγάρι κερδίζει αρκετά, όμως ο άντρας γίνεται άπληστος και υποχρεώνει τη γυναίκα να υφαίνει όλο και περισσότερο, χωρίς να προσέξει πως αυτή αδυνατίζει και αρρωσταίνει. Μία μέρα, ο άντρας κρυφοκοιτάζει για να δει την πρόοδο της δουλειάς και βλέπει, για μεγάλη του έκπληξη, το γερανό που είχε γιατρέψει να ξεριζώνει τα πούπουλά του και να υφαίνει με αυτά στον αργαλειό. Όταν ο γερανός συνειδητοποιεί πως τον έχουν ανακαλύψει, πετάει μακριά και δεν ξαναγυρνά ποτέ.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο που αυτή η ιστορία ενέπνευσε τον Colin Meloy, αφού και ο ίδιος γράφει τέτοιες ιστορίες και τις ντύνει με μουσική. Αυτό έκανε και στο Picaresque, αυτό κάνει και τώρα. Στο δίσκο λοιπόν υπάρχουν τα "The Crane Wife" part 1, 2 και 3, ένα εκ των οποίων γράφτηκε σε μπουζούκι παρακαλώ. Δεύτερο κομμάτι του δίσκου είναι το "The Island (Come And See, The Landlord's Daughter, You'll Not Feel The Drowning)", το οποίο πρόκειται ουσιαστικά για τρία διαφορετικά τραγούδια (τέσσερα, αν συμπεριλάβουμε και την αρκετά ξεχωριστή εισαγωγή), και που αποτελεί ένα από τα διαμάντια του δίσκου και σαφή επίδειξη του πόσο εύκολα μπορούν οι Decemberists να πηδάνε από το ένα είδος μουσικής στο άλλο. Αρκεί μόνο να σας πω ότι στο "The Landlord's Daughter" η χρήση του hammond θυμίζει έντονα Uriah Heep σε σημεία.
Το "Yankee Bayonet" είναι ένα ντουέτο με τη Laura Veirs, στο οποίο συνομιλεί ένας ήδη πεθαμένος στρατιώτης του αμερικάνικου εμφυλίου με την έγκυο γυναίκα του που έχει αφήσει πίσω, ενώ στο "O Valencia!" ο Meloy μιλάει στη νεκρή αγαπημένη του, την οποία σκότωσε κατα λάθος ο πατέρας της στην προσπάθεια να σκοτώσει τον ίδιο, λόγω μιας οικογενειακής έχθρας. Το "Shankill Butchers" είναι, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, ένα παιδικό αργό τραγουδάκι -θυμίζει αρκετά νανούρισμα- με μία παραπάνω δόση σφαγής και θανάτου ("Ιf you don't mind your mother's words, a wicked wind will blow your ribbons from your curls, everybody moan, everybody shake, the Shankill Butchers wanna catch you awake"). Δηλαδή οι Shankill Butchers είναι κάτι σαν τον μπαμπούλα των ελληνίδων μαμάδων - μόνο που αυτοί υπήρξαν πραγματικά. Υπάρχει επίσης και το "Summersong" που είναι ένα πολύ ωραίο νοσταλγικό τραγούδι για το καλοκαίρι, με ακορντεόν και όμορφες κιθάρες (βέβαια κι εδώ μπλέκονται πεθαμένοι ναύτες κάπως, δε θα γινόταν αλλιώς άλλωστε).
Διακρίνετε ένα μοτίβο; Ναι, υπάρχει μια αγάπη για τα φρικιαστικά πράγματα και τους θανάτους, περισσότερο απ' όσο υπήρχε στο Picaresque δηλαδή. Όμως οι Decemberists έχουν εξελίξει τη μουσική τους κι άλλο από τον προηγούμενό τους δίσκο και η αφήγηση του Μeloy έχει γίνει ακόμη πιο ποιητική. O δίσκος είναι πολύ δεμένος και ακούγεται από την αρχή μέχρι το τέλος εξίσου ευχάριστα και πολλές πολλές φορές. Για ένα συγκρότημα που είχε θέσει τόσο πολύ ψηλά τον πήχη με τον προηγούμενο δίσκο του, οι Decemberists όχι μόνο τα καταφέρνουν να μας εντυπωσιάσουν, αλλά μας κάνουν και να ανυπομονούμε για τα επόμενα βήματά τους.
Source: www.electricrequiem.com
ΑΚΟΥΣΤΕ: 1, 2
Όταν ήταν 16-17 χρονών… στον πρώτο της δίσκο "Τhe Soul Sessions" που ηχογραφήθηκε για πλάκα στο στούντιο της είπαν "θες να τραγουδήσεις?" Τα είπε και της έβγαλαν αυτό το μικρής διάρκειας σχετικά, album.
Είναι Αγγλίδα, όχι Αμερικάνα.
Είναι πολύ μικρή, αλλά δεν βγήκε από κανένα reality.
Στα live εμφανίζεται πάντα ξυπόλητη. Είτε παίζει σε στάδιο είτε στην τελετή απονομής των Nobel.
Τραγουδάει τη μουσική της ψυχής. Soul.
Στις αρχές Μαρτίου κυκλοφόρησε το τρίτο της album με τίτλο "Introducing Joss Stone".
Μόλις έκλεισε τα 19.
Ο δίσκος ηχογραφήθηκε στις Μπαχάμες, ενώ η τελική επεξεργασία έγινε στην Νέα Υόρκη από τον παραγωγό Raphael Saadiq, ο οποίος συμμετέχει και ως μουσικός στον δίσκο. Στο άλμπουμ συμμετέχουν οι Common και Lauryn Hill.
"Είμαι πραγματικά εγώ", δήλωσε η γλυκιά Joss. Γι' αυτό έδωσα τον τίτλο αυτό. Αυτά είναι τα τραγούδια μου, αυτή είμαι ως καλλιτέχνις. 'Είναι η πρώτη φορά που αισθάνομαι ότι αυτό το άλμπουμ αντιπροσωπεύει ακριβώς αυτό που είμαι ως καλλιτέχνιδα".
Όσον αφορά το εξώφυλλο του νέου album, το νέο look της Joss Stone, πέρα από sexy είναι γεμάτο από χρώματα. Πολλά χρώματα.
Στο εξώφυλλο του album, στην πλάτη της, στην συνολική αισθητική του νέου της video, στα live της, παντού... Προφανώς αυτό είναι μέρος ενός συνολικού concept που χαρακτηρίζει το τρίτο της αυτό album.
"Το κόλπο με τα graffiti και όλα αυτά τα χρώματα είναι για να εξηγήσω με εικόνα ποιο ακριβώς είναι το vibe του νέου μου album.
Γι' αυτό ήθελα το πρώτο μου video να έχει πολλά χρώματα ώστε να περάσω και ένα μήνυμα-να πω πως η τέχνη δεν είναι νεκρή ακόμα...".
Frida Kahlo Ζωγραφίζοντας τη δική της πραγματικότητα
H Magdalena Carmen Frieda Kahlo Calderon γεννήθηκε στις 19 Ιουλίου του 1907 στο Κογιοακάν, ένα χωριό στην περιφέρεια της Πόλης του Μεξικού. Ηταν η τρίτη κόρη του γερμανοεβραίου φωτογράφου, Guillermo Kahlo και της Ισπανίδας Matilda.
Σα ζωγράφος ασχολήθηκε κυρίως με αυτοπροσωπογραφίες, εμπνευσμένες από την λαϊκή τέχνη της χώρας της.
H Frida Kahlo πραγματοποίησε μία μόνο ατομική έκθεση στην πατρίδα της, το Μεξικό, κατά τη διάρκεια της ζωής της.
Ένας κριτικός τέχνης είχε γράψει τότε πως είναι αδύνατο να διαχωρίσεις τη ζωή από τη δουλειά της εξαιρετικής αυτής γυναίκας. Κι είχε δίκιο καθώς οι δυσκολίες, οι οποίες τη συνάντησαν αποτέλεσαν το έναυσμα για την ενασχόλησή της με τη ζωγραφική αλλά και την πηγή άντλησης της δημιουργικότητάς της. Κατά ένα αξιοσημείωτο τρόπο, προσπαθούσε να αντιμετωπίσει τις αντιξοότητες και τα απανωτά χτυπήματα της μοίρας με την απίστευτη εσωτερική δύναμη που διέθετε και τη διοχέτευε σε σχέδια και χρώματα.
Η μοίρα επεφύλασσε στο κορίτσι αυτό πολλές ατυχίες. Ηταν μόλις έξι ετών όταν προσβλήθηκε από πολιομυελίτιδα. Η ασθένεια πέρασε, όχι όμως χωρίς απώλειες. Το κορίτσι θα αντιμετώπιζε δυσκολία στο βάδισμα καθώς πια θα κούτσαινε. Ωστόσο η Frida ήταν ένα πολύ δυνατό παιδί. Δεν ένιωθε εύκολα φόβο και φερόταν ως αγοροκόριτσο. Ίσως αυτός ήταν και ο λόγος για την αδυναμία που της έδειχνε ο πατέρας της, ο οποίος φρόντισε για την όσο το δυνατό αρτιότερη εκπαίδευσή της.
Έτσι λοιπόν, το 1922, η 15χρονη κοπέλα περνούσε τις πύλες του σημαντικότερου εκπαιδευτικού ιδρύματος του Μεξικού, που μόλις είχε αρχίσει να δέχεται κορίτσια. Ενδεικτικό είναι ότι η Frida συμπεριλαμβανόταν στις 35 συνολικά μαθήτριες σε σύνολο 2.000 εγγεγραμμένων μαθητών.
Εκεί συνάντησε και τον μετέπειτα σύζυγό της, το ζωγράφο Diego Rivera, ο οποίος είχε πρόσφατα επιστρέψει από τη Γαλλία και του είχε ανατεθεί η δημιουργία μιας τοιχογραφίας. Η Kahlo ένιωσε ότι αυτός ο άνθρωπος τη γοήτευε. Δεν ήξερε όμως πώς να εκφράσει τα αισθήματά της απέναντί του και σκέφτηκε ότι ένας τρόπος για να τον προσεγγίσει θα ήταν μέσω των πειραγμάτων και των φαρσών ενώ παράλληλα προσπαθούσε να κάνει τη σύζυγό του (ναι, ο Diego ήταν παντρεμένος) να ζηλέψει. Ίσως για να νιώσει μια επιβεβαίωση ως νέα γυναίκα.
Η μοίρα όμως πρωταγωνιστούσε πάντοτε στη ζωή της Frida. Ήταν λοιπόν μόλις 18 ετών, όταν της συνέβη ένα σοβαρό ατύχημα. Το λεωφορείο στο οποίο βρισκόταν συγκρούστηκε με ένα βαγόνι από τραμ κι εκείνη τραυματίστηκε σοβαρά στο δεξί πόδι καθώς και στην περιοχή της λεκάνης. Αυτό το συμβάν θα γινόταν και η αιτία που θα στερούσε από την Kahlo τη δυνατότητα να φέρει στον κόσμο ένα παιδί. Θα περνούσαν όμως χρόνια, έως ότου η ίδια θα αποδεχόταν αυτή την πραγματικότητα.
Το 1926, κατά τη διάρκεια της ανάρρωσής της, η Frida ζωγραφίζει την πρώτη αυτοπροσωπογραφία της, που θα αποτελούσε την αρχή μόνο μιας μεγάλης σειράς ανάλογων έργων, όπου θα αντικατόπτριζε τα σημαντικά γεγονότα της ζωής της και τον συναισθηματικό αντίκτυπο που είχαν για την ίδια.
Με τον Rivera συναντήθηκαν και πάλι, το 1928, μέσω της φίλης της Tina Modotti που ήταν φωτογράφος και προσηλωμένη στα επαναστατικά ιδεώδη της εποχής. O Diego Rivera είχε μόλις χωρίσει από τη γυναίκα του και είχε πλέον έλθει η κατάλληλη στιγμή για να προσέξει περισσότερο τη Frida. Είχαν άλλωστε αρκετά κοινά σημεία. Ένα από αυτά: αντιμετώπιζαν την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα από την ίδια κομμουνιστική πλευρά. Παντρεύτηκαν τον Αύγουστο του 1929. Αναφορικά με το γάμο της, η Kahlo θα σχολίαζε αργότερα: "Στη ζωή μου είχα δύο σοβαρά ατυχήματα. Ένα αυτοκινητικό που με «γονάτισε"…Το άλλο, ήταν ο Diego".
Όμως βρισκόμαστε στο 1929. Το πολιτικό κλίμα στο Μεξικό είναι τεταμένο. Οι προοδευτικοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν δυσκολίες από την αντιδραστική κυβέρνηση. Ωστόσο, η φήμη του Rivera έχει απλωθεί στις ΗΠΑ. Έτσι, τον επόμενο χρόνο το ζευγάρι φεύγει με προορισμό το Σαν Φρανσίσκο ενώ το 1931 βρίσκονται στη Νέα Υόρκη όπου το μουσείο Μοντέρνας Τέχνης διοργανώνει μια αναδρομική έκθεση του καλλιτέχνη. Όσο για την Frida: Έως τότε δεν ήταν παρά μόνο μια γοητευτική παρουσία, που στεκόταν στο πλάι του διάσημου συζύγου της. Αυτό όμως θα άλλαζε σύντομα.
Το 1932, το μουσείο του Ντιτρόιτ αναθέτει στο ζωγράφο να φιλοτεχνήσει κάποιες τοιχογραφίες ενώ η Kahlo αποβάλλει. Κατά τη διάρκεια της ανάρρωσής της, δημιουργεί τον πίνακα: «Miscarriage in Detroit».
Η τεχνοτροπία που ακολουθεί είναι εντελώς διαφορετική από εκείνη του συζύγου της. Βασίζεται στη μεξικάνικη παραδοσιακή τέχνη και ειδικότερα στο στυλ που έχουν τα διάφορα τάματα, που οι πιστοί αφιερώνουν στους ναούς, τα λεγόμενα retablos.
Η Frida, εκείνη την περίοδο, άρχιζε να φτιάχνει μια σειρά υπέροχων έργων, όπου για πρώτη φορά, αντικατοπτριζόταν τόσο αποφασιστικά η γυναικεία θεώρηση των πραγμάτων και η κατάθεση της αλήθειας της.Η ίδια βέβαια δεν ήθελε να δίνει προς τα έξω την εικόνα της σημαντικής καλλιτέχνιδας.
Μετά το Ντιτρόιτ το ζεύγος επέστρεψε στη Νέα Υόρκη, όπου είχε ανατεθεί στο Rivera μία τοιχογράφηση στο Rockefeller Center.
Ωστόσο, ένα σκάνδαλο ξέσπασε όταν ο εντολέας του ζωγράφου του ζήτησε να καταστραφεί το μισοτελειωμένο έργο καθώς ο Rivera είχε συμπεριλάβει στο θέμα που ανέπτυσσε, στοιχεία που παρέπεμπαν στην πολιτική. Ωστόσο ο Rivera ήθελε να παρέμεινε στις ΗΠΑ, καθώς ήταν μια χώρα που αγαπούσε. Η σύζυγός του, βέβαια, είχε αντίθετη άποψη.
Όταν τελικά επέστρεψαν (το 1935) στο Μεξικό, ο Rivera συνήψε δεσμό με τη μικρότερη αδελφή της Frida, την Christina.
Η σύγκρουση μεταξύ των συζύγων ήταν αναπόφευκτη. Από τότε, ο Rivera δεν παρέμεινε ποτέ πιστός σε καμία γυναίκα ενώ η Frida άρχισε να έχει σχέσεις με διάφορους άνδρες αλλά και με γυναίκες.
Ένας από τους σημαντικότερους άνδρες που πέρασαν από τη ζωή της ήταν ο Ρώσος επαναστάτης, Leon Trotsky.
Το 1938 φτάνει στο Μεξικό μια ηγετική μορφή του σουρεαλιστικού κινήματος: ο Andre Breton. Γοητεύεται από τη χώρα την οποία θεωρεί «φυσικά σουρεαλιστική» αλλά και από τους πίνακες της Frida Kahlo.
Κατόπιν και δικής του πρωτοβουλίας, η ζωγράφος παρουσιάζει τη δουλειά της στην αριστοκρατική Julian Levy Gallery της Νέας Υόρκης. Η εκδήλωση στέφθηκε από απόλυτη επιτυχία ενώ οι μισοί πίνακες πωλήθηκαν.
Μια ανάλογη έκθεση διοργανώθηκε τον επόμενο χρόνο και στο Παρίσι. Μπορεί από οικονομικής άποψης να μην είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα, ωστόσο απέσπασε καλές κριτικές ενώ το μουσείο του Λούβρου αγόρασε έναν πίνακα της ζωγράφου, στην οποία απέδωσαν εύσημα για τη δουλειά της, ο Picasso και ο Kandinsky.
H Kahlo, όμως, άρχισε να αποστασιοποιείται από τον σουρεαλισμό.
Παρά το γεγονός, ότι μαζί με το Rivera έλαβαν μέρος στη διεθνή έκθεση σουρεαλισμού στο Μεξικό, αργότερα η ίδια θα τόνιζε με κατηγορηματικό τρόπο ότι δεν υπήρξε ποτέ πραγματική σουρεαλίστρια. «Δεν ζωγράφιζα ποτέ όνειρα. Ζωγράφιζα τη δική μου πραγματικότητα» υποστήριζε.
Στις αρχές του 1940, για λόγους που δεν είναι ακόμη σαφείς, η Frida Kahlo και ο Diego Rivera χώρισαν αν και συνέχιζαν να κάνουν από κοινού δημόσιες εμφανίσεις.
Το Μάιο, μετά την πρώτη απόπειρα δολοφονίας του Trotsky, ο Rivera έφυγε για το Σαν Φρανσίσκο.Τη δεύτερη φορά όμως ο Ρώσος επαναστάτης δεν ήταν τυχερός και η Frida Kahlo ανακρίθηκε από τις αρχές καθώς ήταν γνωστή με τον δολοφόνο.
Αμέσως μετά, έφυγε και αυτή για τις ΗΠΑ, όπου συνόδευσε τον πρώην σύζυγό της. Ύστερα από δύο μήνες ξαναπαντρεύτηκαν.
Ο λόγος; Κάποιοι λένε ότι ο Rivera έβλεπε την κατιούσα που είχε πάρει η υγεία της Frida και θέλησε να είναι κοντά της.Η επόμενη περίοδος ήταν όντως πολύ δύσκολη για την καλλιτέχνιδα καθώς έκανε μια σειρά χειρουργικών επεμβάσεων στην σπονδυλική στήλη και στο πόδι της. Η σωματική και ψυχολογική της κατάσταση δεν ήταν καλή και έτσι εισήχθη σε νοσοκομείο του Μεξικού (στο οποίο είχαν ήδη επιστρέψει). Εκεί παρέμεινε για ένα περίπου χρόνο.
Στο μεταξύ η καλλιτεχνική φήμη της, περισσότερο στις ΗΠΑ, εξαπλωνόταν ταχύτατα και το όνομά της συμπεριλαμβανόταν μεταξύ των εκθετών στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, στο Ινστιτούτο Σύγχρονων Τεχνών της Βοστόνης, στο Μουσείο Τέχνης της Φιλαδέλφειας.Το 1946 της απενεμήθη βραβείο στο πλαίσιο της Ετήσιας Εθνικής Έκθεσης του Μεξικού.
Ανέλαβε επίσης να διδάσκει στην πειραματική σχολή τέχνης «La Esmeralda» και παρά τις μη συμβατικές εκπαιδευτικές μεθόδους που ακολουθούσε, κατάφερε να εμφυσήσει στους μαθητές της τη γοητεία της τέχνης.
Το επόμενο διάστημα η Kahlo έγινε ένθερμη υποστηρίκτρια του κομμουνιστικού κινήματος, από το οποίο είχε αποπεμφθεί ο Rivera εξαιτίας του συνδέσμου του με τη μεξικανική κυβέρνηση αλλά και της γνωριμίας του με τον Trotsky.
H Kahlo τότε αναφωνούσε με κομπασμό: «Εγώ ήμουν μέλος του κόμματος πριν συναντήσω τον Diego και νομίζω ότι είμαι καλύτερη κομμουνίστρια απ' ότι θα υπάρξει αυτός ποτέ»!
Τα έργα της τώρα όμως ήταν άχαρα καθώς ο πόνος, τα φάρμακα και το ποτό δεν της επέτρεπαν κάτι διαφορετικό.
Το 1954 διοργανώνεται για πρώτη φορά, κατά τη διάρκεια της ζωής της, ατομική έκθεση της ζωγράφου, στην πατρίδα της, το Μεξικό.
Πολλοί πίστευαν ότι η ίδια, λόγω της κακής κατάστασης της υγείας της, δεν θα μπορούσε να παρευρεθεί στην εκδήλωση. Τους διέψευσε όμως καθώς είχε φροντίσει να στείλει προηγουμένως στην αίθουσα το διακοσμημένο κρεβάτι της με ουρανό και στη συνέχεια να καταφτάσει και η ίδια με τη βοήθεια βέβαια του φορείου.
Η σωματική της κατάσταση επιδεινώθηκε όμως όταν προσβλήθηκε από γάγγραινα και οι γιατροί της ακρωτηρίασαν το δεξί πόδι κάτω από το γόνατο. Ήταν πράγματι τρομερό γι' αυτή τη γυναίκα που τόσο πολύ προσπάθησε να εξοικειωθεί με τα προβλήματά της, να χρειάζεται και πάλι να δείξει απίστευτη δύναμη προκειμένου να συνηθίσει στο νέο τρόπο ζωής της.
Παρ' όλα αυτά, όχι μόνο έμαθε να περπατά με τεχνητό άκρο αλλά κατάφερνε (με τη χρήση φαρμάκων) να χορεύει κιόλας σε φιλικές συγκεντρώσεις.
Το τέλος όμως ήταν κοντά.
Τον Ιούλιο του 1954 πραγματοποίησε την τελευταία της δημόσια εμφάνιση, όταν συμμετείχε σε διαδήλωση κατά της ανατροπής του αριστερού προέδρου της Γουατεμάλα, Jacobo Arbenz.Την ίδια χρονιά «έφυγε» από τη ζωή κατά τη διάρκεια του ύπνου της, εξαιτίας της εμβολής που υπέστη αν και μεταξύ των ανθρώπων του περιβάλλοντός της υπήρχε κάποια υποψία ότι ίσως η ίδια προκάλεσε τον θάνατό της.Ο τελευταίος λόγος όμως ανήκει στην ίδια και συνοψίζεται στη φράση που είχε σημειώσει στο τελευταίο της ημερολόγιο: "Πιστεύω το τέλος να είναι χαρούμενο και ελπίζω να μη γυρίσω ποτέ πίσω. Frida".
Η ταινία: Julie Taymor - Frida (2002)
Σκηνοθεσια: Julie Taymor 
Σεναριο: Hayden Herrera Clancy Sigal
Ηθοποιοι: Salma Hayek Alfred Molina Valeria Golino Geoffrey Rush
Μουσική: Elliot Goldenthal
Η ταινία Frida είναι η εξιστόρηση της ζωής της Frida Kahlo εστιάζοντας στη σχέση της με τον Diego Rivera η οποία τάραξε τα νερά του Μεξικάνικου καλλιτεχνικού κόσμου και όχι μόνο.
Εκτός από τη σχέση με τον Rivera η ταινία καλύπτει όλη τη ζωή της Kahlo από την παράνομη κι αμφιλεγόμενη σχέση της με τον Leon Trotsky, ως τους προκλητικούς, για την εποχή εκείνη, ερωτικούς δεσμούς με άλλες γυναίκες.
Εικαστικό αριστούργημα δίπλα σε ένα πολύ κοντά στην πραγματικότητα σενάριο, είναι μία ταινία που δε θα απογοητεύσει με τίποτα όποιον γνωρίζει το έργο και τη σκληρή πραγματικότητα της ζωής της μεξικανής ζωγράφου, τη θυελλώδη σχέση με το σύντροφό της, Diego Rivera αλλά και με τις πιο εξέχουσες και ενδιαφέρουσες προσωπικότητες της παγκόσμιας πολιτικής και διανόησης της εποχής της.Η Salma Hayek την ενσαρκώνει μοναδικά αλλά και η υπόλοιπη διανομή είναι άψογη και κινείται στη σφαίρα της σχεδόν απόλυτης ταύτισης με την πραγματικότητα.
Η μουσική: Elliot Goldenthal - Frida
Την "ευθύνη" για το soundtrack της ταινίας έχει ο Elliot Goldenthal, που δίκαια πήρε το oscar καλυτερης μουσικής επένδυσης το 2003.
Συνδέεται και αποδίδει πλήρως το κλίμα της ταινίας, μας βάζει σε κείνο το μεξικάνικο κλίμα και μας αφήνει να περιπλανηθούμε εκεί μεσα, με τη βοήθεια της Chavela Vargas και της Lila Downs….
Η ταινία είναι DVD rip με ενσωματωμένους τους ελληνικούς υπότιτλους
Δείτε: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15
Το soundtrack είναι στα 256 kbs με όλα του τα εξώφυλλά και περιλαμβάνει και 4 μικρά βιντεακια από τα γυρίσματα της ταινίας
Ακούστε: 1 2
Ο Κώστας Μακεδόνας γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1967. Εκεί μεγάλωσε και, φοιτητής ακόμα της Ανωτάτης Βιομηχανικής, βγήκε στο τραγούδι κάνοντας τις πρώτες εμφανίσεις του στα φοιτητικά στέκια, όπως "αρμόζει" στην παράδοση της Θεσσαλονίκης και των τραγουδιστών νέας γενιάς που έχει γεννήσει. Αυτή ήταν η αρχή και η αφορμή μιας ωραίας περιπέτειας που ξεκίνησε το 1987 και συνεχίζεται ως σήμερα.
Ο Σταμάτης Κραουνάκης, γνωστός ιχνηλάτης της αυθεντικότητας, του πρότεινε συνεργασία και συμβόλαιο με δισκογραφική εταιρεία. Τον επόμενο χρόνο ('88 -'89) μαζί με τη Βίκυ Μοσχολιού και την Τάνια Τσανακλίδου εμφανίζεται στο TABOO, κάνοντας τους μουσικόφιλους της Αθήνας να ψάχνουν το καλλιτεχνικό "πόθεν έσχες" του νεαρού τραγουδιστή.
Σταμάτης Κραουνάκης, Κώστας Μακεδόνας - Μόνο μια φορά
Το 1991, ο Κραουνάκης του εμπιστεύεται το «Μόνο μια φορά», ο Μακεδόνας το παίρνει όλο πάνω του, και με αυτό το δίσκο «προίκα», μπαίνει με φόρα στη δεκαετία. Είναι ο πρώτος προσωπικός του δίσκος. Ο τραγουδιστής δοκιμάζεται σε διάφορα είδη λαϊκών ερμηνειών. Το αποτέλεσμα, ακόμη παίζεται στα ραδιόφωνα.
Ο Κώστας Μακεδόνας ερμηνεύει τα τραγούδια άλλοτε πιο εσωτερικά και άλλοτε με περισσότερη εξωστρέφεια αλλά ποτέ κραυγαλέα. Και καταφέρνει κάτι πολύ δύσκολο: Να προχωράει μπροστά.
192 Kbps + covers
Ακούστε
------------------
Σταμάτης Κραουνάκης, Κώστας Μακεδόνας - Τι ειν’ η πατρίδα μας
Τα επόμενα χρόνια ακολουθούν: περιοδεία με τη Χάρις Αλεξίου σε Ελλάδα και εξωτερικό.
Νέα συνεργασία με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη στο ZOOM κι ένα δισκογραφικό παιχνίδι που μόνο παιχνίδι δεν ήταν,"Τι Είν' Η Πατρίδα Μας". Και οι κάμποι είναι και τ' άπαρτα ψηλά βουνά επίσης, αλλά είναι και τα τραγούδια μιας χαρούμενης και συνάμα σοβαρής καθημερινότητας. Αυτό προσπάθησε να ερμηνεύσει μέσα από παλιά και καινούρια λαϊκά τραγούδια ο Κώστας Μακεδόνας, σ' εκείνο το δίσκο του 1992.
Έλεγαν οι παλιοί τραγουδιστές ότι το πάλκο είναι μια καινούρια βάφτιση. Ανέβηκες σ' αυτό; Δύσκολα κατεβαίνεις. Ο Κώστας Μακεδόνας μπορεί να είναι ο τύπος του νέου λαϊκού τραγουδιστή αλλά την ίδια στιγμή είναι και "παλιός".
192 Kbps + covers
Ακούστε
Η εποχή μας δίνει το απόλυτο (;) δικαίωμα της επιλογής και εφαρμογής της αλήθειας μας. Απ' την άλλη, όμως δεν μας επιτρέπει αυτό να γίνει -χα,χα,χα- χωρίς θυσία. Δεν γλιτώνει κανείς τη θυσία.
Αλλά ο άνθρωπος μέσα στη σύγχρονη κοινωνία, κουρντίζεται για την παραγωγή απ' την ώρα που ξεβράζεται σ' αυτόν τον κόσμο. Δύσκολο ζώο ο άνθρωπος. Δεν φχαριστιέται με τίποτα.
Άρα όλο το θέμα είναι μόνο "ν' αγαπάς". Αντιπαθώ τα γκέτο. Λυπάμαι που υπάρχει τόση αγωνία για απλά πράγματα, όπως ένα χαμόγελο, μια μάτια, ένα χάδι. Τέτοιο άρπαγμα απ' τον άλλον για να νιώσουμε ασφαλείς.
Η φίλια είναι πολύ δυνατή κατάκτηση. Οι φίλοι μας είναι μοναδικός θησαυρός.
Παιδιά, ταξιδιώτες είμαστε!!! Να μάθουμε να περπατάμε με άλλους είναι το θέμα.
(Σταμάτης Κραουνάκης)
Αν ισχύει αυτό που κάποτε ο ίδιος είχε δηλώσει, ότι τα τραγούδια είναι γιατροί της ψυχής, τότε πάνω από όλα ο Κραουνάκης είναι ο μέγας θεράπων του ελληνικού τραγουδιού, τουλάχιστον τα τελευταία 20 χρόνια.
Πέρα από την γνωστή δισκογραφική του δουλειά (γύρω στα 40 cd και 50 έργα για το θέατρο) σκόρπια θα βρούμε τραγούδια του όπου εμφανίζεται σε δίσκους άλλων καλλιτεχνών είτε σα συνθέτης , είτε σαν στιχουργός είτε σαν ερμηνευτής. Κι επειδή αυτά είναι μικρά διαμαντάκια και μερικές φορές άγνωστα και χαμένα είπα να τα μαζέψω και να σας τα προσφέρω όλα μαζί.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ: ΦΡΕΣΚΟ ΧΙΟΝΙ
2004
1. ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΔΙΚΑΖΟΥΝ
Συνθέτης: Σταμάτης Κραουνάκης
Στιχουργός: Οδυσσέας Ιωάννου
Ερμηνευτής: Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Χάρις Αλεξίου
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗ: ΟΛΑ ΣΤΟ ΦΩΣ
2004
1. ΠΑΩ ΝΑ ΠΙΑΣΩ ΟΥΡΑΝΟ
Συνθέτης: Σταμάτης Κραουνάκης
Στιχουργός: Σταμάτης Κραουνάκης
ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΤΣΑΚΝΗΣ - ΚΩΣΤΑΣ ΤΡΙΠΟΛΙΤΗΣ: ΓΕΦΥΡΕΣ
2002
1. TO KOINO
Συνθέτης: Διονύσης Τσακνής
Στιχουργός: Κώστας Τριπολίτης
Ερμηνευτής: Σταμάτης Κραουνάκης, Σπείρα-Σπείρα, Διονύσης Τσακνής
ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ: ΠΕΣ ΜΟΥ ΘΑΛΑΣΣΑ
2002
ΣΚΙΕΣ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΥΛΙΟ
Συνθέτης: Σταμάτης Κραουνάκης
Στιχουργός: Σταμάτης Κραουνάκης
2. ΡΟΖ ΓΡΑΒΑΤΑ
Συνθέτης: Σταμάτης Κραουνάκης
Στιχουργός: Σταμάτης Κραουνάκης
ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ-ΛΙΝΑ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ: ΑΝΑΣΑ Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ
1995
1. ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ
Στιχουργός: Λίνα Νικολακοπούλου
Συνθέτης: Σταμάτης Κραουνάκης
2. ΕΜΕΝΑ ΜΕ ΣΥΜΦΕΡΕΙ
Στιχουργός: Λίνα Νικολακοπούλου
Συνθέτης: Σταμάτης Κραουνάκης
ΚΩΣΤΑΣ ΤΟΥΡΝΑΣ: ΝΤΟΥΕΤΑ
1994
1. Ο ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΑΠ’ ΤΟ ΚΑΪΡΟ
Στιχουργός: Κώστας Τουρνάς
Ερμηνευτής: Κώστας Τουρνάς, Σταμάτης Κραουνάκης
NOTHΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ: ΤΟΠΙΟ ΜΥΣΤΙΚΟ
1993
1. ΚΑΘΕ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ (Ερωτικό)
Συνθέτης: Νότης Μαυρουδής
Στιχουργός: Τάσος Σαμαρτζής
Ερμηνευτής: Σταμάτης Κραουνάκης
2. ΟΙ ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ
Συνθέτης: Νότης Μαυρουδής
Στιχουργός: Τάσος Σαμαρτζής
Ερμηνευτής: Σταμάτης Κραουνάκης
3. ΤΟΠΙΟ ΜΥΣΤΙΚΟ
Συνθέτης: Νότης Μαυρουδής
Στιχουργός: Τάσος Σαμαρτζής
Ερμηνευτής: Σταμάτης Κραουνάκης
ΔΙΑΦΟΡΟΙ: ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΥΜΝΟ
1992
1. ΠΩΣ ΕΦΥΓΕΣ (Acapela)
Στιχουργός: Σταμάτης Κραουνάκης
Ερμηνευτής: Βίκυ Μοσχολιού
Πρώτη ηχογράφηση από την ίδια (ΣΚΟΥΡΙΑΣΜΕΝΑ ΧΕΙΛΙΑ, 1981).
2. ΞΑΝΑ ΜΑΖΙ (Αυλαία και πάμε)
Στιχουργός: Γιάννης Ξανθούλης
Ερμηνευτής: Σταμάτης Κραουνάκης
Τραγούδι που γράφτηκε για την ομώνυμη θεατρική παράσταση του έργου του Νηλ Σάιμον.
ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ: ΠΙΑΣΕ ΚΟΚΚΙΝΟ
1989
1. ΓΙΑΠ-ΓΙΑΠ-ΓΙΑΡΑΜΑΝ
Συνθέτης: Τάκης Μουσαφίρης
Στιχουργός: Σταμάτης Κραουνάκης
ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ: ΔΙΚΑΙΩΜΑ
1988
1. ΩΠΑ, ΕΙΠΑ, ΛΕΩ
Στιχουργός: Γιώργος Μανιώτης
Συμμετέχει το Καταραμένο Τρίο (Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Ευριπίδης Αποστολίδης, Γιώργος Ψυχογιός). Πρωτοακούστηκε το 1987 στην ομώνυμη επιθεώρηση του Γιώργου Μανιώτη.
2. ΠΑΙΔΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ
Στιχουργός: Λίνα Νικολακοπούλου
Συμμετέχει η Παιδική Χορωδία της Χ.Ο.Ν. Παλαιού Φαλήρου. Πρώτη ηχογράφηση: Γιώργος Μαρίνος (ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΜΕΔΟΥΣΑΣ, 1984).
ΠΩΛΙΝΑ: ΜΠΙΡΙΜΠΑ
1986
1. MΠΙΡΙΜΠΑ
Συνθέτης: Χάρης Χαλκίτης
Στιχουργός: Σταμάτης Κραουνάκης
ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ: ΧΑΝΟΜΑΙ ΓΙΑΤΙ ΡΕΜΒΑΖΩ
1981
1. ΓΙΑ ΤΗ ΣΟΦΙΑ ΒΕΜΠΟ
Στιχουργός: Βασίλης Τσιτσάνης
Συνθέτης: Σταμάτης Κραουνάκης
2. ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ
Στιχουργός: Λίνα Νικολακοπούλου
Συνθέτης: Σταμάτης Κραουνάκης
ΤΑΝΙΑ ΤΣΑΝΑΚΛΙΔΟΥ: CHARLIE CHAPLIN
1978
1. EΠΕΙΣΟΔΙΟ
Συνθέτης: Σταμάτης Κραουνάκης
Στιχουργός: Σταμάτης Κραουνάκης
ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ: ΓΟΥΣΤΑΡΩ
6. ΤΑ ΦΡΑΓΚΑ
Στιχουργός: Σταμάτης Κραουνάκης
Ερμηνευτής: Γιώργος Ζήκας, Σταμάτης Κραουνάκης, Κώστας Μακεδόνας
ΜΑΝΩΛΗΣ ΛΙΔΑΚΗΣ: ΟΥΤΕ ΠΟΥ ΡΩΤΗΣΑ
1990
8. ΒΑΛΑ ΜΠΙΛΑ
Συνθέτης: Σταμάτης Κραουνάκης
Στιχουργός: Γιάννης Λελάκης
10. ΚΑΛΩΣΤΟΝΕ ΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΗ
Συνθέτης: Γιώργος Ζαμπέτας
Στιχουργός: Σταμάτης Κραουνάκης
Ερμηνευτής: Μανώλης Λιδάκης, Μιχάλης Δημητριάδης
Ακούστε: 1 2
