Mel Brooks - Frankenstein junior

Σκηνοθέτης: Mel Brooks
Πρωταγωνιστές: Gene Wilder, Peter Boyle, Marty Feldman, Madeline Kahn, Cloris Leachman, Teri Garr, Gene Hackman, Kenneth Mars, Richard Haydn
Κυκλοφορία: 1974
Είδος αρχείων: XVID (avi)
Ποιότητα αρχείων: 720x400 / 25fps
Διάρκεια ταινίας: 102'
Ελληνικοί υπότιτλοι: ενσωματωμενοι





Η υπόθεση: Ο Δρ. Frederick Frankenstein έρχεται στην Τρανσυλβανία για να κληρονομήσει τον πύργο του παππού του. Μαζί με τον πύργο κληρονομεί τον καμπούρη υπηρέτη και την παρανοϊκή οικονόμο, που του δίνουν την έμπνευση να κάνει αυτό που έκανε ο παππούς του, να δημιουργήσει ζωή. Θα προχωρήσει στα πειράματά του και θα πετύχει. Μόνο που το τέρας που θα προκύψει δεν είναι σαν τα άλλα…..Φυσικά είναι σάτιρα των αντίστοιχων ταινιών τρόμου.

Την πρωτοείδα πριν άπειρα χρόνια κι από τότε δε θυμάμαι πόσες φορές την έχω ξαναδεί. Ταινία από αυτές που σου μένουνε αξέχαστες. Με σουρεαλιστικό χιούμορ και απίστευτες φάτσες.
Και μόνο για το τραγούδι της παρθένας την στιγμή που την «βίασε» το «τέρας»: Ω γλυκό μυστήριο της ζωής επιτέλους σε βρήκα !!!


δείτε τη: 1 2 3 4 5 6 7

La promesse / Η υπόσχεση

Σκηνοθέτης: Luc & Jean-Pierre Dardenne
Πρωταγωνιστές: Jeremie Renier, Olivier Gourmet, Assita Ouedraogo
Είδος έκδοσης: TVrip
Κυκλοφορία: 1996
Είδος αρχείων: XVID (avi)
Ποιότητα αρχείων: 720x540/25fps
Διάρκεια ταινίας: 90'
Ελληνικοί υπότιτλοι: ενσωματωμενοι

Ο Ιγκόρ και ο πατέρας του βγάζουν αρκετά χρήματα, νοικιάζοντας σπίτια σε λαθρομετανάστες και χρησιμοποιώντας τους για διάφορες δουλειές. 'Oταν κάποιος απ’ αυτούς πέφτει από μια σκαλωσιά, ο Ιγκόρ του δίνει μια υπόσχεση, που παραβιάζει τους ηθικούς κανόνες με τους οποίους ζούσε τόσα χρόνια. Eπαναστατεί κατά του πατέρα του, στην προσπάθειά του να βοηθήσει την Αφρικανή, η οποία αγνοεί ότι ο άντρας της είναι νεκρός.

Μέσα από αυτή τη φαινομενικά απλή ιστορία οι αδερφοί Dardenne δίνουν μια αποκαλυπτική εικόνα της μοίρας και της εκμετάλλευσης των λαθρομεταναστών στην Ευρώπη, σχολιάζουν ουσιαστικά τις πολιτισμικές και εργασιακές σχέσεις Βορρά-Νότου και, το κυριότερο, κερδίζουν συγκινησιακά το θεατή με τη δύναμη των συγκρούσεων αλλά και των συναισθημάτων που συνδέουν τους βασικούς ήρωες.

Η ταινία είναι Γαλλική και προβλήθηκε στην τηλεόραση στο κανάλι της Βουλης και την εγραψα επιρεασμένη από τα σχόλια γι' αυτήν. Τη μοιράζομαι λοιπόν μαζί σας γιατί αξίζει να τη δείτε.

δείτε τη: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14

Woody Allen - Love and Death (Ο Ειρηνοποιός)

Ο Boris Grushenko (Woody Allen) είναι ο 3ος αδελφός ρώσικης οικογένειας (αρχές 19ου αιώνα), ερωτευμένος με την ξαδέλφη του Sonja (όπως πάντα καταπληκτκή ως παρτενέρ του η Dianne Keaton). Ο πλατωνικός έρωτας του για την ξαδέλφη περιορίζεται σε πνευματικές συνευρέσεις και φιλοσοφικές συζητήσεις, ενώ η ίδια συγκινείται ερωτικώς από τον πιο άγριο αδελφό του. O δειλός και ειρηνιστής Boris καλείται στο μέτωπο για να αντιμετωπίσει τα στρατεύματα του Ναπολέοντα και η Sonja παντρεύεται πλούσιο ιχθυέμπορα και ταυτόχρονα συνευρίσκεται με τους περισσότερους άντρες του χωριού. Η μοίρα το φέρνει να επιστρέψει από το μέτωπο ώς ήρωας (κατά λάθος) και να παντρευτεί τη χήρα εξαδέλφη του και μαζί της να οργανώσει σχέδιο δολοφονίας του Ναπολέοντα. Η συνέχεια επι της οθόνης όπως ανεγράφετο και στα παλιά κινηματογραφικά προγράμματα.

Η ιστορία βέβαια απλώς προσφέρει ένα καταπληκτικό καμβά για να ζωγραφίσει ένας Woody Allen σε διαβολεμένα κέφια. Ταινία μεταβατική ανάμεσα στο slapstick ύφος των πρώιμων ταινιών του και στο πιο "intellectual" των επόμενων, ατακαδόρικη με καταιγιστικό ρυθμό, γεμάτη με όλα τα αγαπημένα του θέματα (έρωτας, σεξ, θάνατος, θρησκεία κλπ) αυτή τη φορά όμως να αναπτύσσονται σε περιβάλλον ιστορικής-επικής ταινίας. Ένα σουρεαλιστικό κοκτέηλ ρωσικής λογοτεχνίας (με μεγάλες δόσεις Ντοστογιέφσκι και Τολστόυ), φιλοσοφίας, Marx Brothers, Bergman και Eisenstein στο μπλέντερ του Allen διατηρείται φρεσκότατο μετά από 20 χρόνια και (τουλάχιστον για εμένα) το ίδιο διασκεδαστικό μετά από πολλές επαναλήψεις. Δε μπορώ να φανταστώ μουσική επιλογή που να "δένει" καλύτερα με το κλίμα της ταινίας από τον Prokofiev. Πολύ καλή εμφάνιση και από τη Δέσπω Διαμαντίδου ως Ρωσσίδα μαμά (του Boris) στην αρχή του φίλμ.

Love and Death κατακλείδα με τα λόγια του Woody-Boris-Allen:

The question is have I learned anything about life. Only that human beings are divided into mind and body. The mind embraces all the nobler aspirations, like poetry and philosophy, but the body has all the fun. The important thing, I think, is not to be bitter... if it turns out that there is a god, I don't think that he is evil, I think that the worse thing you could say about him is that, basically, he is an under-achiever. After all, there are worse things in life than death. If you've ever spent an evening with an insurance salesman, you know exactly what I mean. The key is, to not think of death as an end, but as more of a very effective way on cutting down on your expenses. Regarding love, heh, what can you say? It's not the quantity of your sexual relations that counts. It's the quality. On the other hand if the quantity drops below once every eight months, I would definitely look into it. Well, that's about it from me folks. Goodbye."

Τίτλος: Love and Death
Ελληνικός Τίτλος: Ο Ειρηνοποιός
Σκηνοθέτης: Woody Allen
Πρωταγωνιστές: Woody Allen, Dianne Keaton
Είδος έκδοσης: DVD
Κυκλοφορία: 2000
Είδος αρχείων: AVI
Ποιότητα αρχείων: 512 x 272
Διάρκεια ταινίας: 1 ώρα 24 λεπτά
Μέγεθος αρχείου: 702.2 MB
Ελληνικοί υπότιτλοι: Όχι

Kείμενο: Freecinema

Δείτε: 1 2 3 4 5 6 7 8

Woody Allen / take the money and run [πάρε τα λεφτά και τρέχα]

Σκηνοθέτης: Woody Allen

Πρωταγωνιστές: Woody Allen, Janet Margolin

Κυκλοφορία: 1969

Είναι η πρώτη σκηνοθετική εμφάνιση του Woody Allen και μπορώ να πω ότι είναι πραγματικά πετυχημένη.
Είναι γυρισμένο σαν να είναι ντοκιμαντέρ που δείχνει την ζωή Virgil Starkwell ενός ασήμαντου κλέφτη (τον οποίο υποδύεται o Woody Allen). Αρχικά η ταινία τελείωνε με τον θάνατο του εγκληματία αλλά μετά το άλλαξε προς το ελαφρύτερο.Ένα μέρος της έχει γυριστεί και στις φυλακές του San Quentin όπου πήραν μέρος και κρατούμενοι με μικρή πληρωμή.

Παρά το δήθεν ντοκυμαντεριστικο στυλ της η ταινία βγάζει πολύ γέλιο, θυμάμαι τη σκηνή που προσπαθούσε να δραπετεύσει με το πιστόλι φτιαγμένο από σαπούνι κι αυτό έλιωσε στη βροχή !
Οι ατάκες είναι επίσης πανέξυπνες - «Θυμάμαι ότι στη φυλακή ένας ψυχίατρος με είχε ρωτήσει αν βρέθηκα ποτέ με γυναίκα. Του είπα όχι. "Πιστεύεις ότι είναι βρώμικο; " με ρώτησε. "Είναι" του είπα "αν το κάνεις σωστά"». -

DVDrip με ελληνικούς υπότιτλους σε ξεχωριστό αρχείο

δείτε το: 1 2 3 4 5 6 7 8

Woody Allen - Annie Hall [Νευρικός Εραστής]

Σκηνοθέτης: Woody Allen
Πρωταγωνιστές: Woody Allen, Diane Keaton, Tony Roberts, Carol Kane, Paul Simon, Shelley Duvall, Janet Margolin
Κυκλοφορία: 1977

O Άλβιν Σίνγκερ, ένας πετυχημένος κωμικός, συναντά την Άννυ, την ερωτεύεται και αποφασίζει να παίξει μαζί της τον ρόλο του Πυγμαλίωνα. Πράγματι, το σχέδιο λειτουργεί, αλλά όταν η Άννυ μαθαίνει τα βασικά και ανακαλύπτει τον εαυτό της, εγκαταλείπει τον Άλβιν και φεύγει στο Xόλιγουντ. Έτσι ο Άλβιν -έξοχα ερμηνευμένος από τον ίδιο τον σκηνοθέτη- αναδιπλώνεται στο μοναχικό καταφύγιο του παρεξηγημένου άνδρα, το ντιβάνι της ψυχανάλυσης, παρέα με τις απερίγραπτες νευρώσεις του, τα υπαρξιακά του άγχη και τα εβραϊκής προέλευσης αδιέξοδά του.

H γλυκόπικρη αυτή κωμωδία, που κέρδισε τέσσερα Όσκαρ, αποτελεί μια στροφή στο έργο του Woody Allen, που χαρακτηρίζεται πλέον από μια εμμονή σε αυτοβιογραφικά στοιχεία, τα οποία όμως, ο ιδιοφυής εβραίος δημιουργός τα παρωδεί και τα σατιρίζει μ' ένα δηλητηριώδες, όσο και ανατρεπτικό χιούμορ.
Oι κωμικές καταστάσεις της ταινίας είναι μνημειώδεις, ενώ οι έξοχες λεκτικές ατάκες εξακοντίζονται με ρυθμό πολυβόλου, με κορυφαία την all time classic: "ποτέ δεν θα γινόμουν μέλος ενός κλαμπ που θα δεχόταν τύπους σαν εμένα".
Ο Nευρικός εραστής είναι το αριστούργημα του Woody Allen, όπου όλα τα βασικά συστατικά της προβληματικής του, βρίσκονται τέλεια ενορχηστρωμένα σε μια αρμονική ισορροπία, στην τεράστια σκηνή του αγαπημένου του θεάτρου: αυτού της Nέας Yόρκης.Είναι το πέρασμά του σε μια φάση πιο μεστή, εξίσου αστεία αλλά ταυτόχρονα πιο σοβαρή, πιο ενδοσκοπική και πιο προβληματισμένη ερωτικά και κοινωνικά.
Οσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου (Diane Keaton), Σκηνοθεσίας, Καλύτερης Ταινίας και Πρωτότυπου Σεναρίου και υποψηφιότητα για Οσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου (Woody Allen).

«Μην κατηγορείς τον αυνανισμό! Είναι το σεξ που κάνω με κάποιον που αγαπώ πάρα πολύ».

«Μια σχέση, πιστεύω, είναι σαν τον καρχαρία. Πρέπει να κινείται διαρκώς, ειδάλλως πεθαίνει. Και νομίζω ότι αυτό που έχουμε εδώ είναι ένας νεκρός καρχαρίας».

Και για το Λος Ατζελες :
«Δεν θέλω να ζω σε μια πόλη της οποίας το μόνο πολιτισμικό πλεονέκτημα είναι ότι μπορείς να στρίψεις δεξιά με κόκκινο».


DVDrip με ελληνικους υπότιτλους ενσωματωμένους
Δείτε: 1 2 3 4 5 6 7

Woody Allen - Manhattan

Σκηνοθέτης, σεναριογράφος, συγγραφέας και ηθοποιός ο Woody Stewart Konisberg γεννήθηκε την 1η Δεκεμβρίου 1935, στο Brooklyn της Νέας Υόρκης από τον Martin και τη Nettie Konisberg. Και οι δυο του γονείς ήταν Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Ο πατέρας άλλαζε συχνά δουλειές: σερβιτόρος, οδηγός φορτηγού, φούρναρης, ταξιτζής, μια εποχή ήταν αναμεμειγμένος με το οργανωμένο έγκλημα. Η μητέρα του δούλευε σε ανθοπωλείο ενώ ο Woody είχε και μια μικρότερη αδερφή την Letty. Αναμφίβολα, είναι από τους πιο διάσημους και αναγνωρισμένους στη βιομηχανία το θεάματος.

Σε πάνω από τριάντα χρόνια καριέρας έχει γράψει τρία θεατρικά έργα και έχει εμφανιστεί σε πολλά δικά του τηλεοπτικά προγράμματα.

Έχει πάνω από τριάντα ταινίες στο ενεργητικό του, οι οποίες ακροβατούν μεταξύ του δράματος και της κωμωδίας. Πάντοτε είναι καυστικές, διασκεδαστικές, ειλικρινείς και περιλαμβάνουν θέματα όπως η θρησκεία και το σεξ. Το ρομαντικό στοιχείο δε λείπει, ενώ θίγονται συχνά οι φόβοι και τα άγχη του σύγχρονου νευρώδη ανθρώπου. Αλλωστε τέτοιου είδους άνθρωπος είναι και ο ίδιος ο Woody Allen.

O Woody άρχισε από πολύ μικρός να ασχολείται με τις ταινίες. Πήγαινε πολύ συχνά στον κινηματογράφο και στο θέατρο, κυρίως τα καλοκαίρια που δεν είχε σχολείο. Προτού καλά καλά μάθει να διαβάζει, το μόνο που ήθελε να κάνει ήταν να γράφει ιστορίες. Δεν είχε κλείσει ακόμα τα δέκα και του μπήκε η ιδέα να φτιάξει μια ταινία... αλλά βέβαια για την ώρα ήταν απλώς μια σκέψη. Το μόνο θέμα που τον ενδιέφερε στο σχολείο ήταν η έκθεση.

Στην εφηβεία του άρχισε να ενδιαφέρεται για τους σκηνοθέτες και τον ρόλο τους στη δημιουργία μιας ταινίας. Ενδιαφερόταν να μάθει περισσότερο για ξένους σκηνοθέτες και ξένες ταινίες, αλλά και για την ιστορία του σινεμά.

Στα δεκαπέντε άλλαξε το όνομα του σε Woody Allen και στα δεκαέξι (ήταν μαθητής ακόμα) τον πήρανε για να γράψει «αστείους διαλόγους» για το ραδιόφωνο και για τηλεοπτικές εκπομπές.

Από το 1961 έως το 1964 δούλευε σαν κωμικός σ' ένα cabaret γράφοντας ο ίδιος τις αστείες ιστορίες που παρουσίαζε στους θαμώνες. Εκεί τον πρόσεξε ένας παραγωγός και του πρότεινε να γράψει ένα σενάριο με τον όρο πως αν του άρεσε θα γυριζόταν ταινία.

Έτσι το 1965 ο Woody Allen γράφει το πρώτο του σενάριο (What's New Pussycat), στο οποίο έπαιξε κιόλας πρωταγωνιστικό ρόλο. Οι παραγωγοί όμως το τροποποίησαν αρκετά, γεγονός που στεναχώρησε τον Woody Allen. Μετά απ' αυτό ορκίστηκε ότι δε θα ξαναγράψει ταινία αν δεν τη σκηνοθετήσει ο ίδιος.

Ακολούθησαν επιτυχημένες ταινίες όπως το Tiger Lily (1966) η οποία σφράγισε την εικόνα του χιουμορίστα για τον Woody. Συνήθως δούλευε είτε με πολύ γνωστούς ηθοποιούς, είτε με ηθοποιούς «της μιας μέρας». Πολύ συχνά συνεργαζόταν με τους ίδιους ηθοποιούς σε πολλές ταινίες και στις περισσότερες από αυτές εκτός από πρωταγωνιστής ήταν και σκηνοθέτης.

Για παράδειγμα η Diane West παίζει το 1987 στο Radio Days και το 1994 στο Bullets Over Broadway. Η Judy Davis (άλλη μια αγαπημένη του Allen) εμφανίζεται στο Husbands And Wives (1992), στο Deconstructing Harry (1997) και στο Celebrity (1998). H Louise Lasser πρωταγωνίστησε σε πολλά φιλμ και θεατρικές παραγωγές του.

Η Diane Keaton (με την οποία έβγαινε στα τέλη του 70) έπαιξε στο Sleeper (1973), στο Annie Hall (1977) για το οποίο ο Allen κέρδισε Oscar σκηνοθεσίας, στο Manhattan (1979) και στο Radio Days (1987).

Ειδικά για τη Mia Farrow έγραψε παρά πολλούς ρόλους σε ταινίες όπως The Purple Rose of Cairo (1985), Hannah And Fog (1992) και Husband And Wives (1992).

Είναι περιττό να αναφέρουμε ότι έχει κερδίσει παρά πολλά βραβεία για τις δουλειές του. Ήταν υποψήφιος είκοσι φορές για Oscar και κέρδισε τα τρία από αυτά, ενώ έχει κερδίσει και εννέα χρυσές σφαίρες.

Στις πρόσφατες δουλείες του συμπεριλαμβάνονται ταινίες όπως Sweet And Lowdown (1999) με πρωταγωνιστές τη Samantha Morton και τον Sean Penn (και οι δυο υποψήφιοι για Oscar), Company Man (1999),το Small Time Crooks (2000). Το 2002 ανακοίνωσε ότι θα συνεργαστεί ξανά με τον Penn στη κωμωδία Why Men Shouldn't Marry και το 2003 γράφει, σκηνοθετεί, και πρωταγωνιστεί στη ρομαντική κομεντί Anything Else (με τους Jason Biggs, Christina Ricci και Danny DeVito).

Παίζει κλαρινέτο και από το 1997 είναι μέλος της Eddy Davis New Orleans Jazz Band της Νέα Υόρκης.

Είναι συγγραφέας πολλών χιουμοριστικών συλλογών περιλαμβανόμενου τα Getting Even (1971), Without Feather (1975) και Lunatic's Tale (1986).

Η προσωπική του ζωή είναι πολυτάραχη: το 1954 παντρεύεται τον παιδικό του ερωτά Harlene Rosen αλλά χωρίζουν το 1960. Το 1964 παντρεύεται την ηθοποιό Louise Lasser, μα χώρισαν πέντε χρόνια μετά. Το 1980 ξεκινάει μια μακροχρόνια σχέση με την ηθοποιό Mia Farrow αποκτούν ένα γιο το 1987,ενώ υιοθετούν ακόμα δυο παιδία τον Moses και το Dylan. Το 1992 ενώ ζούσε με τη Farrow ο Allen συνδέεται ερωτικά με την εικοσάχρονη υιοθετημένη κόρη της Farrow την Soon Yi - Previn. Ακολούθησε αναστάτωση και προβολή του θέματος από τα media. Το 1997 ο Woody Allen και η Previn παντρεύτηκαν στη Βενετία. Είναι ακόμα μαζί και έχουν υιοθετήσει δυο κόρες την Benchet και τη Manzie Tio.

-----------------

Manhattan [1979]

Σκηνοθεσία: Woody Allen
Παίζουν: Woody Allen, Diane Keaton, Meryl Streep, Mariel Hemingway κ.α.
Σενάριο: Woody Allen & Marshall Brickman
Το υποψήφιο για δύο όσκαρ Μανχάταν, με την εκπληκτική ασπρόμαυρη φωτογραφία του Γκόρντον Γουίλις θεωρείται μία από τις σημαντικότερες δημιουργίες του Γούντι Αλεν.

Υπόθεση: Ο 42χρονος κάτοικος του Μανχάταν Ισαάκ Ντέιβις (Woody Allen) βρίσκεται σε μια δουλειά που μισεί, με μια 17χρονη σύντροφο (Mariel Hemingway) που δεν αγαπά, και με τη λεσβία πρώην γυναίκα του, Τζιλ (Meryl Streep), να τον ξεμπροστιάζει στο νέο της βιβλίο. Οταν όμως ο Ισαάκ γνωρίσει τη διανοούμενη και σέξι Μαίρη (Diane Keaton), την ερωμένη του καλύτερού του φίλου, την ερωτεύεται με τη πρώτη ματιά, παρατά τη φιλενάδα του και παραιτείται από τη δουλειά του. Και κάπως έτσι ξεκινά η ερωτική περιπέτεια του Ισαάκ σε μια πόλη, όπου όλα μπορούν να συμβούν.

ΔΕΊΤΕ ΤΟ: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

Amici Miei II (Οι Εντιμότατοι Φίλοι Μου II) - 1982

Σκηνοθεσία: Mario Monicelli
Πρωταγωνιστούν: Ugo Tognazzi, Gastone Moschin, Adolfo Celi, Renzo Montagnani

Επτά χρόνια έπειτα την πρώτη ταινία με τους «Εντιμότατους» ο Μάριο Μονιτσέλι σκηνοθέτησε τη συνέχεια της ιστορίας των πέντε μεσόκοπων φίλων που επιμένουν να βγάζουν τη γλώσσα στον καιρό που περνάει. Ο αφηγητής Περότζι (Φιλίπ Νουαρέ) δεν υπάρχει μεν στη ζωή αλλά συμμετέχει με τη μέθοδο των φλας μπακ. Δεν υπάρχει όμως η ξεγνοιασιά του πρώτου μέρους και το φιλμ καταλήγει τελικά να γίνει ένας πικρός αποχαιρετισμός στα ωραία χρόνια της παρέας –αλλά και της ιταλικής κωμωδίας.

Υπόθεση: Οι παλιοί, αχώριστοι φίλοι Mελάντρι, Nέκι, Σασαρόλι και Mασέτι, βρίσκονται μπροστά στον τάφο του Περότσι. Παρότι έχουν περάσει πολλά χρόνια και οι εντιμότατοι, πλησιάζουν τα εξήντα, βρίσκουν ακόμα το κέφι να εφευρίσκουν φάρσες και πάντα να εκμεταλλεύονται το γεγονός ότι είναι παρέα, ακόμα και σε μέρη που δεν ενδείκνυται το χιούμορ…Αναπολούν τους παλιούς καλούς καιρούς όταν ήταν πιο κακοί και πιο διασκεδαστικοί…

Η ταινία είναι DVD rip με ελληνικούς υπότιτλους σε ξεχωριστό αρχείο

Δείτε: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15

Yılmaz Güney / Le mur – Ο τοίχος [η ταινία και το soundtrack]

Το πραγματικό του όνομα ήταν Γιλμάς Πιουτούν (Pütün), που σημαίνει αυτός που δεν λυγίζει ποτέ από τις δυσκολίες, που δεν απελπίζεται. «Το επίθετό μου βγαίνει από ένα κουκούτσι που υπάρχει σε κάτι φρούτα, στα βουνά. Είναι σκληρό και δεν σπάει με τίποτα». Όλη η αλήθεια σ’ ένα επίθετο, ο Γιλμάζ δεν έσπασε ποτέ.

Γεννήθηκε το 1937, στα βορειοανατολικά της Τουρκίας, στο χωριό Γενίτσε των Αδάνων. Η καταγωγή του ήταν κουρδική. Οι γονείς του φτωχοί χωρικοί, χωρίς ούτε ένα κομμάτι γης.
«Η μητέρα μου αναλφάβητη, ο πατέρας το πάλεψε λίγο με την αλφαβήτα όταν ήταν φαντάρος. Ούτε που ήξεραν τι είναι το σχολείο. Από εννιά χρόνων δούλευα για να μπορώ να ζω.
Η πρώτη μου δουλειά, βοσκός. Το λύκειο το τελείωσα στα Άδανα. Εκείνα τα χρόνια έβγαζα ένα πολιτιστικό περιοδικό που ονομαζόταν Ντορούκ. Από τότε έγραφα μικρά διηγήματα. Το 1955 γι’ αυτά τα διηγήματα με έσυραν στα δικαστήρια. Πήγα στην Κωνσταντινούπολη για να σπουδάσω στο οικονομικό πανεπιστήμιο, αλλά δυστυχώς δεν μπόρεσα να συνεχίσω γιατί εν τω μεταξύ βγήκε η δικαστική απόφαση: εφτάμισι χρόνια φυλακή και δυόμισι εξορία. Τη μείωση αυτής της ποινής πέτυχα στο Εφετείο κι έγινε ενάμισης χρόνος φυλακή και 6 μήνες εξορία».
Έτσι οι σπουδές του Γιλμάζ τελείωσαν πριν αρχίσουν. Άλλα όπως έλεγε κι ίδιος «η συνέχεια είναι συγκλονιστική στο σχολείο της ζωής». Και του πήγαινε αυτό το σχολείο γιατί είχε αυτά που θαρρείς ήταν ταγμένος να μάθει. Ανάμεσα στα βιβλία, τον κινηματογράφο, τη σκληρή δουλειά υπάρχουν οι φυλακές, ο πόνος, η κοινωνική καταπίεση, ο διωγμός. Αλλά πάντα το ενδεικτικό του με άριστα...απολυτήριό του

«Για ένα διήγημά μου, που θεωρήθηκε ότι είναι προπαγανδιστικό υπέρ του κομμουνισμού, καταδικάστηκα. Έτσι τον Μάιο του ’61 μπήκα στη φυλακή, 18 μήνες, και μετά εξορία 8 μήνες στην πόλη Κόνια. Eκεί στην Κόνια κάθε βράδυ έδινα το παρών στην αστυνομία και υπέγραφα σ’ ένα βιβλίο. Τόσες υπογραφές δεν έχω βάλει ποτέ άλλοτε στη ζωή μου: 180. Φαντάρος πήγα το 1968 μέχρι το 1970, δυο χρόνια κλεμμένα από τη ζωή μου.
Τον Μάιο του 1971 όπως χιλιάδες προοδευτικοί καλλιτέχνες και συγγραφείς έτσι κι εγώ συλλήφθηκα. Δεν είχαν κάτι εναντίον μου αλλά για προληπτικούς λόγους. Με στείλανε εξορία στην πόλη Νεβσεχίρ. Αυτή τη φορά δεν πήγαινα για υπογραφή στο αστυνομικό τμήμα. Ερχόταν μονίμως ένας αστυνομικός το κατόπι μου. Ίσκιος στον ίσκιο μου.
Στις 16 Μαρτίου 1972 καταδικάστηκα 10 χρόνια σε φυλάκιση επειδή είχα βοηθήσει τους επαναστάτες. Όποιος ήταν προοδευτικός αυτόματα τον έχριζαν επαναστάτη. Απελευθερώθηκα με τη γενική αμνηστία του Ετζεβίτ».
«Το Σεπτέμβρη του ’74 ανακατεύτηκε το όνομά μου σε μια δολοφονία –πλεκτάνη η υπόθεση- και καταδικάστηκα σε 19 χρόνια φυλάκιση. Όσο ήμουν στη φυλακή έβγαλα ένα πολιτιστικό και καλλιτεχνικό περιοδικό με το όνομα Γκιουνέι. Μόνο 13 τεύχη μπόρεσα να βγάλω, διότι ήρθε ο στρατιωτικός νόμος και αργότερα η χούντα και όπως όλα τα περιοδικά έτσι έκλεισαν και το δικό μου».

Από τα άρθρα του στο περιοδικό έγινε πλουσιότερος κατά δέκα διαφορετικές αγωγές. Πάντα ο λόγος ήταν η προπαγάνδα που έκανε υπέρ του κομμουνισμού. Ήθελε λέγανε να αποδυναμώσει το εθνικό φρόνημα, να ξεσηκώσει το λαό και να βλάψει το κύρος του κράτους. Μ΄αυτές τις αγωγές ζητούσαν την φυλάκισή του συνολικά για έναν αιώνα!
«Τον Οκτώβρη του ’81 ήμουν στις αγροτικές φυλακές της Σπάρτα. Βγήκα με άδεια και δεν ξαναγύρισα… Μέχρι τότε έμεινα 12 χρόνια στη φυλακή. Μέσα σ’ αυτά τα χρόνια γνώρισα 2 αγροτικές και 15 κανονικές φυλακές. Όταν το ‘σκασα έμαθα ότι η απόφαση από ακόμη τρεις δίκες που εκκρεμούσαν ήταν 20 χρόνια φυλάκιση και 7 χρόνια εξορία. Συνεχίζονται κι άλλες δίκες αλλά δεν γνωρίζω ακόμη το αποτέλεσμά τους».

Έτσι απλά μιλούσε ο Γκιουνέι για τις διώξεις του. Ό,τι μισούσε περισσότερο ήταν η εξαργύρωσή τους, γι’ αυτό όταν πέρασε στη Γαλλία δούλευε όσο μπορούσε αθόρυβα. .
Σκηνοθετεί τον «Δρόμο» και πηγαίνει το 1982 στις Κάνες. Κερδίζει το Palme D’Or (Χρυσός Φοίνικας) εξ ημισείας με τον «Αγνοούμενο» του Κώστα Γαβρά. Το χαμόγελό του στα φλας πάντα συγκρατημένο. Μια αδιόρατη σκιά. Αυτή τη φορά όχι κάποιου αστυνομικού, αλλά της αρρώστιας.

Το 1983 στη Γαλλία με τη βοήθεια του γαλλικού κράτους σκηνοθέτησε την ταινία «Ο Τοίχος» (Le Mur), στην οποία καταγράφει αληθινές σκηνές από τις τουρκικές φυλακές. Στις 9 του Σεπτέμβρη πεθαίνει στο Παρίσι.

«Εγώ επειδή είμαι ηθοποιός δεν σημαίνει ότι μπορώ να είμαι διαφορετικός από το λαό μου, από τον τρόπο της ζωής του, από το ντύσιμό του. Τότε δεν θα είμαι ο εαυτός μου. Σ’ όλα μου τα έργα υπάρχει ένα κομμάτι από την ψυχή μου, ένα κομμάτι από την ψυχή του λαού».

Ο Γκιουνέι είναι παιδί του κουρδικού και του τουρκικού λαού. Είναι ένα μύθος. Στον κινηματογράφο έφτιαξε μια δική του σχολή, στη ζωή ακολούθησε εκείνη τη σχολή που βγάζει αγωνιστές.

Ο κουρδικός λαός έχει τον Γκιουνέι ήρωά του. Άλλά κι εκείνος πίστευε ότι ο αγώνας των Κούρδων μια μέρα θα δικαιωθεί. Αυτή του την πίστη πλήρωσε με τη ζωή του. Ο Γιλμάζ «έχασε» τα πνευμόνια του στις φυλακές της Τουρκίας. Το τουρκικό κατεστημένο δεν σταμάτησε ποτέ να τον κυνηγάει. Ακόμη και τώρα που η γυναίκα του Φατός ολοκληρώνει το Ίδρυμα Γκιουνέι, με όλα τα έργα του, στην Τουρκία κατευθυνόμενοι δημοσιογράφοι έχουν ξεκινήσει καμπάνια ενάντια σ’ αυτόν τον αγωνιστή. Τον χλευάζουν λέγοντας πως δεν ήταν παρά ένας κοινός εγκληματίας! Τελικά απ’ όπου κι αν βρίσκεται ο Γιλμάζ τους φοβίζει., όπως τους φοβίζει κι ο Χικμέτ. Ο φίλοι του Γκιουνέι με τη βοήθεια της γυναίκας του και του γιου του όρκο έχουν κάνει ότι τίποτα, καμιά καμπάνια, καμιά απειλή δεν θα τους σταματήσει, και το Ίδρυμα θα ολοκληρωθεί και η ζωή του Γκιουνέι θα γίνει ταινία.

Η ταινία είναι η τελευταία που γύρισε ο Yilmaz Guney, το 1983, στη Γαλλία κατά τη διάρκεια της εξορίας του.
Μακριά από τη χώρα του, πηγή έμπνευσης του, και ήδη άρρωστος από τον καρκίνο, σίγουρα δεν γύρισε την καλύτερη του ταινία, δεν παύει όμως να είναι μια ταινία σοκ, μια μαρτυρία για τις απάνθρωπες συνθήκες που επικρατούν στις Τούρκικες φυλακές, που την έφτιαξε με την ελπίδα να ακουστεί παντού το μήνυμα του, με την ελπίδα ν’ αλλάξει κάτι.
Κεντρικό θέμα: παιδιά κλεισμένα σε κεντρική φυλακή της Άγκυρας μαζί με πολιτικούς και ποινικούς κρατούμενους, ζουν κι εργάζονται μέσα σε φοβερές συνθήκες. Επαναστατούν με την ελπίδα να μεταφερθούν σε μια καλύτερη φυλακή. Πραγματική ιστορία που συνέβη το 1976.
Παράλληλα παρουσιάζονται ατομικές ιστορίες φυλακισμένων που προέρχονται από μαρτυρίες ή παρατηρήσεις του ίδιου, συσσωρευμένες από την πολύχρονη παραμονή του σε διαφορετικές τούρκικες φυλακές.

Τη μουσική και τα τραγούδια της ταινίας έγραψαν οι Ozan Garip Sahin και Setrak Bakirel, και απ’ όσο γνωρίζω δεν έχει κυκλοφορήσει σε CD. Η επεξεργασία έγινε σε βινύλιο κι ελπίζω το αποτέλεσμα να είναι ικανοποιητικό από τεχνικής πλευράς, γιατί από καλλιτεχνική άποψη σίγουρα πρόκειται για αριστούργημα.

Η ταινία: DVD rip με ελληνικούς υπότιτλους ενσωματωμένους

Δείτε: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15

Το soundtrack: LP rip 192 kbps με εξωφυλλα

Ακούστε

Frida Kahlo: Ποιά είναι - Η ταινία - Το soundtrack

Frida Kahlo Ζωγραφίζοντας τη δική της πραγματικότητα


H Magdalena Carmen Frieda Kahlo Calderon γεννήθηκε στις 19 Ιουλίου του 1907 στο Κογιοακάν, ένα χωριό στην περιφέρεια της Πόλης του Μεξικού. Ηταν η τρίτη κόρη του γερμανοεβραίου φωτογράφου, Guillermo Kahlo και της Ισπανίδας Matilda.

Σα ζωγράφος ασχολήθηκε κυρίως με αυτοπροσωπογραφίες, εμπνευσμένες από την λαϊκή τέχνη της χώρας της.
H Frida Kahlo πραγματοποίησε μία μόνο ατομική έκθεση στην πατρίδα της, το Μεξικό, κατά τη διάρκεια της ζωής της.
Ένας κριτικός τέχνης είχε γράψει τότε πως είναι αδύνατο να διαχωρίσεις τη ζωή από τη δουλειά της εξαιρετικής αυτής γυναίκας. Κι είχε δίκιο καθώς οι δυσκολίες, οι οποίες τη συνάντησαν αποτέλεσαν το έναυσμα για την ενασχόλησή της με τη ζωγραφική αλλά και την πηγή άντλησης της δημιουργικότητάς της. Κατά ένα αξιοσημείωτο τρόπο, προσπαθούσε να αντιμετωπίσει τις αντιξοότητες και τα απανωτά χτυπήματα της μοίρας με την απίστευτη εσωτερική δύναμη που διέθετε και τη διοχέτευε σε σχέδια και χρώματα.

Η μοίρα επεφύλασσε στο κορίτσι αυτό πολλές ατυχίες. Ηταν μόλις έξι ετών όταν προσβλήθηκε από πολιομυελίτιδα. Η ασθένεια πέρασε, όχι όμως χωρίς απώλειες. Το κορίτσι θα αντιμετώπιζε δυσκολία στο βάδισμα καθώς πια θα κούτσαινε. Ωστόσο η Frida ήταν ένα πολύ δυνατό παιδί. Δεν ένιωθε εύκολα φόβο και φερόταν ως αγοροκόριτσο. Ίσως αυτός ήταν και ο λόγος για την αδυναμία που της έδειχνε ο πατέρας της, ο οποίος φρόντισε για την όσο το δυνατό αρτιότερη εκπαίδευσή της.
Έτσι λοιπόν, το 1922, η 15χρονη κοπέλα περνούσε τις πύλες του σημαντικότερου εκπαιδευτικού ιδρύματος του Μεξικού, που μόλις είχε αρχίσει να δέχεται κορίτσια. Ενδεικτικό είναι ότι η Frida συμπεριλαμβανόταν στις 35 συνολικά μαθήτριες σε σύνολο 2.000 εγγεγραμμένων μαθητών.
Εκεί συνάντησε και τον μετέπειτα σύζυγό της, το ζωγράφο Diego Rivera, ο οποίος είχε πρόσφατα επιστρέψει από τη Γαλλία και του είχε ανατεθεί η δημιουργία μιας τοιχογραφίας. Η Kahlo ένιωσε ότι αυτός ο άνθρωπος τη γοήτευε. Δεν ήξερε όμως πώς να εκφράσει τα αισθήματά της απέναντί του και σκέφτηκε ότι ένας τρόπος για να τον προσεγγίσει θα ήταν μέσω των πειραγμάτων και των φαρσών ενώ παράλληλα προσπαθούσε να κάνει τη σύζυγό του (ναι, ο Diego ήταν παντρεμένος) να ζηλέψει. Ίσως για να νιώσει μια επιβεβαίωση ως νέα γυναίκα.
Η μοίρα όμως πρωταγωνιστούσε πάντοτε στη ζωή της Frida. Ήταν λοιπόν μόλις 18 ετών, όταν της συνέβη ένα σοβαρό ατύχημα. Το λεωφορείο στο οποίο βρισκόταν συγκρούστηκε με ένα βαγόνι από τραμ κι εκείνη τραυματίστηκε σοβαρά στο δεξί πόδι καθώς και στην περιοχή της λεκάνης. Αυτό το συμβάν θα γινόταν και η αιτία που θα στερούσε από την Kahlo τη δυνατότητα να φέρει στον κόσμο ένα παιδί. Θα περνούσαν όμως χρόνια, έως ότου η ίδια θα αποδεχόταν αυτή την πραγματικότητα.

Το 1926, κατά τη διάρκεια της ανάρρωσής της, η Frida ζωγραφίζει την πρώτη αυτοπροσωπογραφία της, που θα αποτελούσε την αρχή μόνο μιας μεγάλης σειράς ανάλογων έργων, όπου θα αντικατόπτριζε τα σημαντικά γεγονότα της ζωής της και τον συναισθηματικό αντίκτυπο που είχαν για την ίδια.
Με τον Rivera συναντήθηκαν και πάλι, το 1928, μέσω της φίλης της Tina Modotti που ήταν φωτογράφος και προσηλωμένη στα επαναστατικά ιδεώδη της εποχής. O Diego Rivera είχε μόλις χωρίσει από τη γυναίκα του και είχε πλέον έλθει η κατάλληλη στιγμή για να προσέξει περισσότερο τη Frida. Είχαν άλλωστε αρκετά κοινά σημεία. Ένα από αυτά: αντιμετώπιζαν την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα από την ίδια κομμουνιστική πλευρά. Παντρεύτηκαν τον Αύγουστο του 1929. Αναφορικά με το γάμο της, η Kahlo θα σχολίαζε αργότερα: "Στη ζωή μου είχα δύο σοβαρά ατυχήματα. Ένα αυτοκινητικό που με «γονάτισε"…Το άλλο, ήταν ο Diego".

Όμως βρισκόμαστε στο 1929. Το πολιτικό κλίμα στο Μεξικό είναι τεταμένο. Οι προοδευτικοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν δυσκολίες από την αντιδραστική κυβέρνηση. Ωστόσο, η φήμη του Rivera έχει απλωθεί στις ΗΠΑ. Έτσι, τον επόμενο χρόνο το ζευγάρι φεύγει με προορισμό το Σαν Φρανσίσκο ενώ το 1931 βρίσκονται στη Νέα Υόρκη όπου το μουσείο Μοντέρνας Τέχνης διοργανώνει μια αναδρομική έκθεση του καλλιτέχνη. Όσο για την Frida: Έως τότε δεν ήταν παρά μόνο μια γοητευτική παρουσία, που στεκόταν στο πλάι του διάσημου συζύγου της. Αυτό όμως θα άλλαζε σύντομα.

Το 1932, το μουσείο του Ντιτρόιτ αναθέτει στο ζωγράφο να φιλοτεχνήσει κάποιες τοιχογραφίες ενώ η Kahlo αποβάλλει. Κατά τη διάρκεια της ανάρρωσής της, δημιουργεί τον πίνακα: «Miscarriage in Detroit».
Η τεχνοτροπία που ακολουθεί είναι εντελώς διαφορετική από εκείνη του συζύγου της. Βασίζεται στη μεξικάνικη παραδοσιακή τέχνη και ειδικότερα στο στυλ που έχουν τα διάφορα τάματα, που οι πιστοί αφιερώνουν στους ναούς, τα λεγόμενα retablos.
Η Frida, εκείνη την περίοδο, άρχιζε να φτιάχνει μια σειρά υπέροχων έργων, όπου για πρώτη φορά, αντικατοπτριζόταν τόσο αποφασιστικά η γυναικεία θεώρηση των πραγμάτων και η κατάθεση της αλήθειας της.Η ίδια βέβαια δεν ήθελε να δίνει προς τα έξω την εικόνα της σημαντικής καλλιτέχνιδας.

Μετά το Ντιτρόιτ το ζεύγος επέστρεψε στη Νέα Υόρκη, όπου είχε ανατεθεί στο Rivera μία τοιχογράφηση στο Rockefeller Center.
Ωστόσο, ένα σκάνδαλο ξέσπασε όταν ο εντολέας του ζωγράφου του ζήτησε να καταστραφεί το μισοτελειωμένο έργο καθώς ο Rivera είχε συμπεριλάβει στο θέμα που ανέπτυσσε, στοιχεία που παρέπεμπαν στην πολιτική. Ωστόσο ο Rivera ήθελε να παρέμεινε στις ΗΠΑ, καθώς ήταν μια χώρα που αγαπούσε. Η σύζυγός του, βέβαια, είχε αντίθετη άποψη.

Όταν τελικά επέστρεψαν (το 1935) στο Μεξικό, ο Rivera συνήψε δεσμό με τη μικρότερη αδελφή της Frida, την Christina.
Η σύγκρουση μεταξύ των συζύγων ήταν αναπόφευκτη. Από τότε, ο Rivera δεν παρέμεινε ποτέ πιστός σε καμία γυναίκα ενώ η Frida άρχισε να έχει σχέσεις με διάφορους άνδρες αλλά και με γυναίκες.
Ένας από τους σημαντικότερους άνδρες που πέρασαν από τη ζωή της ήταν ο Ρώσος επαναστάτης, Leon Trotsky.

Το 1938 φτάνει στο Μεξικό μια ηγετική μορφή του σουρεαλιστικού κινήματος: ο Andre Breton. Γοητεύεται από τη χώρα την οποία θεωρεί «φυσικά σουρεαλιστική» αλλά και από τους πίνακες της Frida Kahlo.
Κατόπιν και δικής του πρωτοβουλίας, η ζωγράφος παρουσιάζει τη δουλειά της στην αριστοκρατική Julian Levy Gallery της Νέας Υόρκης. Η εκδήλωση στέφθηκε από απόλυτη επιτυχία ενώ οι μισοί πίνακες πωλήθηκαν.
Μια ανάλογη έκθεση διοργανώθηκε τον επόμενο χρόνο και στο Παρίσι. Μπορεί από οικονομικής άποψης να μην είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα, ωστόσο απέσπασε καλές κριτικές ενώ το μουσείο του Λούβρου αγόρασε έναν πίνακα της ζωγράφου, στην οποία απέδωσαν εύσημα για τη δουλειά της, ο Picasso και ο Kandinsky.





H Kahlo, όμως, άρχισε να αποστασιοποιείται από τον σουρεαλισμό.
Παρά το γεγονός, ότι μαζί με το Rivera έλαβαν μέρος στη διεθνή έκθεση σουρεαλισμού στο Μεξικό, αργότερα η ίδια θα τόνιζε με κατηγορηματικό τρόπο ότι δεν υπήρξε ποτέ πραγματική σουρεαλίστρια. «Δεν ζωγράφιζα ποτέ όνειρα. Ζωγράφιζα τη δική μου πραγματικότητα» υποστήριζε.

Στις αρχές του 1940, για λόγους που δεν είναι ακόμη σαφείς, η Frida Kahlo και ο Diego Rivera χώρισαν αν και συνέχιζαν να κάνουν από κοινού δημόσιες εμφανίσεις.
Το Μάιο, μετά την πρώτη απόπειρα δολοφονίας του Trotsky, ο Rivera έφυγε για το Σαν Φρανσίσκο.Τη δεύτερη φορά όμως ο Ρώσος επαναστάτης δεν ήταν τυχερός και η Frida Kahlo ανακρίθηκε από τις αρχές καθώς ήταν γνωστή με τον δολοφόνο.
Αμέσως μετά, έφυγε και αυτή για τις ΗΠΑ, όπου συνόδευσε τον πρώην σύζυγό της. Ύστερα από δύο μήνες ξαναπαντρεύτηκαν.
Ο λόγος; Κάποιοι λένε ότι ο Rivera έβλεπε την κατιούσα που είχε πάρει η υγεία της Frida και θέλησε να είναι κοντά της.Η επόμενη περίοδος ήταν όντως πολύ δύσκολη για την καλλιτέχνιδα καθώς έκανε μια σειρά χειρουργικών επεμβάσεων στην σπονδυλική στήλη και στο πόδι της. Η σωματική και ψυχολογική της κατάσταση δεν ήταν καλή και έτσι εισήχθη σε νοσοκομείο του Μεξικού (στο οποίο είχαν ήδη επιστρέψει). Εκεί παρέμεινε για ένα περίπου χρόνο.

Στο μεταξύ η καλλιτεχνική φήμη της, περισσότερο στις ΗΠΑ, εξαπλωνόταν ταχύτατα και το όνομά της συμπεριλαμβανόταν μεταξύ των εκθετών στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, στο Ινστιτούτο Σύγχρονων Τεχνών της Βοστόνης, στο Μουσείο Τέχνης της Φιλαδέλφειας.Το 1946 της απενεμήθη βραβείο στο πλαίσιο της Ετήσιας Εθνικής Έκθεσης του Μεξικού.
Ανέλαβε επίσης να διδάσκει στην πειραματική σχολή τέχνης «La Esmeralda» και παρά τις μη συμβατικές εκπαιδευτικές μεθόδους που ακολουθούσε, κατάφερε να εμφυσήσει στους μαθητές της τη γοητεία της τέχνης.

Το επόμενο διάστημα η Kahlo έγινε ένθερμη υποστηρίκτρια του κομμουνιστικού κινήματος, από το οποίο είχε αποπεμφθεί ο Rivera εξαιτίας του συνδέσμου του με τη μεξικανική κυβέρνηση αλλά και της γνωριμίας του με τον Trotsky.
H Kahlo τότε αναφωνούσε με κομπασμό: «Εγώ ήμουν μέλος του κόμματος πριν συναντήσω τον Diego και νομίζω ότι είμαι καλύτερη κομμουνίστρια απ' ότι θα υπάρξει αυτός ποτέ»!

Τα έργα της τώρα όμως ήταν άχαρα καθώς ο πόνος, τα φάρμακα και το ποτό δεν της επέτρεπαν κάτι διαφορετικό.
Το 1954 διοργανώνεται για πρώτη φορά, κατά τη διάρκεια της ζωής της, ατομική έκθεση της ζωγράφου, στην πατρίδα της, το Μεξικό.
Πολλοί πίστευαν ότι η ίδια, λόγω της κακής κατάστασης της υγείας της, δεν θα μπορούσε να παρευρεθεί στην εκδήλωση. Τους διέψευσε όμως καθώς είχε φροντίσει να στείλει προηγουμένως στην αίθουσα το διακοσμημένο κρεβάτι της με ουρανό και στη συνέχεια να καταφτάσει και η ίδια με τη βοήθεια βέβαια του φορείου.
Η σωματική της κατάσταση επιδεινώθηκε όμως όταν προσβλήθηκε από γάγγραινα και οι γιατροί της ακρωτηρίασαν το δεξί πόδι κάτω από το γόνατο. Ήταν πράγματι τρομερό γι' αυτή τη γυναίκα που τόσο πολύ προσπάθησε να εξοικειωθεί με τα προβλήματά της, να χρειάζεται και πάλι να δείξει απίστευτη δύναμη προκειμένου να συνηθίσει στο νέο τρόπο ζωής της.
Παρ' όλα αυτά, όχι μόνο έμαθε να περπατά με τεχνητό άκρο αλλά κατάφερνε (με τη χρήση φαρμάκων) να χορεύει κιόλας σε φιλικές συγκεντρώσεις.
Το τέλος όμως ήταν κοντά.

Τον Ιούλιο του 1954 πραγματοποίησε την τελευταία της δημόσια εμφάνιση, όταν συμμετείχε σε διαδήλωση κατά της ανατροπής του αριστερού προέδρου της Γουατεμάλα, Jacobo Arbenz.Την ίδια χρονιά «έφυγε» από τη ζωή κατά τη διάρκεια του ύπνου της, εξαιτίας της εμβολής που υπέστη αν και μεταξύ των ανθρώπων του περιβάλλοντός της υπήρχε κάποια υποψία ότι ίσως η ίδια προκάλεσε τον θάνατό της.Ο τελευταίος λόγος όμως ανήκει στην ίδια και συνοψίζεται στη φράση που είχε σημειώσει στο τελευταίο της ημερολόγιο: "Πιστεύω το τέλος να είναι χαρούμενο και ελπίζω να μη γυρίσω ποτέ πίσω. Frida".





Η ταινία: Julie Taymor - Frida (2002)

Σκηνοθεσια: Julie Taymor
Σεναριο: Hayden Herrera Clancy Sigal
Ηθοποιοι: Salma Hayek Alfred Molina Valeria Golino Geoffrey Rush
Μουσική: Elliot Goldenthal

Η ταινία Frida είναι η εξιστόρηση της ζωής της Frida Kahlo εστιάζοντας στη σχέση της με τον Diego Rivera η οποία τάραξε τα νερά του Μεξικάνικου καλλιτεχνικού κόσμου και όχι μόνο.

Εκτός από τη σχέση με τον Rivera η ταινία καλύπτει όλη τη ζωή της Kahlo από την παράνομη κι αμφιλεγόμενη σχέση της με τον Leon Trotsky, ως τους προκλητικούς, για την εποχή εκείνη, ερωτικούς δεσμούς με άλλες γυναίκες.

Εικαστικό αριστούργημα δίπλα σε ένα πολύ κοντά στην πραγματικότητα σενάριο, είναι μία ταινία που δε θα απογοητεύσει με τίποτα όποιον γνωρίζει το έργο και τη σκληρή πραγματικότητα της ζωής της μεξικανής ζωγράφου, τη θυελλώδη σχέση με το σύντροφό της, Diego Rivera αλλά και με τις πιο εξέχουσες και ενδιαφέρουσες προσωπικότητες της παγκόσμιας πολιτικής και διανόησης της εποχής της.Η Salma Hayek την ενσαρκώνει μοναδικά αλλά και η υπόλοιπη διανομή είναι άψογη και κινείται στη σφαίρα της σχεδόν απόλυτης ταύτισης με την πραγματικότητα.






Η μουσική: Elliot Goldenthal - Frida





Την "ευθύνη" για το soundtrack της ταινίας έχει ο Elliot Goldenthal, που δίκαια πήρε το oscar καλυτερης μουσικής επένδυσης το 2003.

Συνδέεται και αποδίδει πλήρως το κλίμα της ταινίας, μας βάζει σε κείνο το μεξικάνικο κλίμα και μας αφήνει να περιπλανηθούμε εκεί μεσα, με τη βοήθεια της Chavela Vargas και της Lila Downs….


Η ταινία είναι DVD rip με ενσωματωμένους τους ελληνικούς υπότιτλους

Δείτε: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15


Το soundtrack είναι στα 256 kbs με όλα του τα εξώφυλλά και περιλαμβάνει και 4 μικρά βιντεακια από τα γυρίσματα της ταινίας

Ακούστε: 1 2

Mario Monicelli - Ο κλέψας του κλέψαντος / I soliti ignoti

Ιταλική κωμωδία του 1958 - Ασπρόμαυρη, 111΄.


Σκηνοθεσία: Mario Monicelli
Σενάριο: Age & Scarpelli, Suso Cecchi D'Amico, Mario Monicelli
Ηθοποιοί: Vittorio Gassman, Renato Salvatori, Mimmo Carotenuto, Rosanna Rory, Carla Gravina, Claudia Cardinale, Carlo Pisacane, Tiberio Murgia, Gina Rovere, Totò, Marcello Mastroianni



Η τραγελαφική απόπειρα του Kόζιμο να κλέψει ένα αυτοκίνητο τον οδηγεί πίσω από τα κάγκελα της φυλακής. Μολονότι η ποινή που του επιβάλλεται είναι ολιγόμηνη, ο Kόζιμο πρέπει πάση θυσία να βγει, αφού έχει στο μυαλό του το σχέδιο για την τέλεια ληστεία. Τα υπόλοιπα μέλη της συμμορίας προσλαμβάνουν τον Πέπε, έναν αποτυχημένο μποξέρ, προκειμένου να τον αντικαταστήσει στη φυλακή.
Για 150.000 λιρέτες ο πυγμάχος Πέπε αυτοκαταγγέλλεται ότι δήθεν έκανε αυτός τη ληστεία, που στην πραγματικότητα έχει διαπράξει ο Kόζιμο. Η απάτη όμως αποκαλύπτεται για να καταλήξουν και οι δύο στη φυλακή.
O Πέπε καταφέρνει να αποσπάσει από τον Kόζιμο τα σχέδια μιας ληστείας που ετοιμαζόταν να κάνει σε ένα ενεχυροδανειστήριο αλλά δεν πρόλαβε και, όταν βγαίνει, αποφασίζει να κάνει ο ίδιος τη ληστεία. Στήνει, λοιπόν, μια «συμμορία» από τέσσερις φτωχοδιάβολους και με τις συμβουλές του παλιού διαρρήκτη Ντάντε, ετοιμάζουν το χτύπημα: θα μπουν στο γειτονικό διαμέρισμα και με την τεχνική του ριφιφί, θα μπουν στο ενεχυροδανειστήριο και θα παραβιάσουν το χρηματοκιβώτιο.
Ένα λάθος όμως που θα κάνουν θα τους «βγάλει» στην κουζίνα του διαμερίσματος, όπου αρχίζουν να μαγειρεύουν, αφού είναι μονίμως πεινασμένοι...





Γυρισμένη σε μια Ρώμη γκρίζα και ανώνυμη, μ’ ένα καλοκουρδισμένο σενάριο, εξαιρετική σκηνοθεσία και μια εκπληκτική ομάδα ηθοποιών, η ταινία είναι μια αξέχαστη ανθρωπολογική τοιχογραφία της καθημερινότητας, όπου το κωμικό στοιχείο στεφανώνεται συχνά και από μια μελαγχολική αύρα.

Όταν είπα ότι ήθελα να κάνω την ταινία με πρωταγωνιστή τον Γκάσμαν, όλοι νόμισαν ότι αστειευόμουν. Κανείς δεν ήθελε τον Γκάσμαν επειδή είχε ερμηνεύσει μέχρι τότε το ρόλο του κακού και την περίοδο που είχε μείνει στην Αμερική είχε λιγάκι ξεφτιλιστεί. Αντιτάχτηκα, επέμεινα και στο τέλος ο Κριστάλντι (παραγωγός) υιοθέτησε την άποψή μου και είπε: ‘‘Εντάξει, θα την κάνουμε μ’ αυτόν αρκεί να τον κρύψουμε πίσω από γνωστούς ηθοποιούς’’. (Μάριο Μονιτσέλι)

«Σκηνοθέτης απρόβλεπτος, καθόλου αλλοτριωμένος από υποχωρήσεις και συμβιβασμούς, ο Μάριο Μονιτσέλι με το ‘’Ο κλέψας του κλεψαντος’’ μας χάρισε μια εξαιρετικά διασκεδαστική και ειλικρινή ταινία, που συνάμα αποτελεί και μία από τις αξιολογότερες ιταλικές παραγωγές των τελευταίων χρόνων. Δεν αναφερόμαστε μόνο στο σενάριο, ασυνήθιστα ευφρόσυνο και πλούσιο σε επιτυχημένες ατάκες. Αναφερόμαστε επίσης και στην τεχνική δεξιοτεχνία, στην ικανότητα της αφήγησης και στην καθοδήγηση των ηθοποιών· ο Μονιτσέλι καταφέρνει μεταξύ άλλων να μας παρουσιάσει έναν Βιτόριο Γκάσμαν πρωτόφαντο, διασκεδαστικό και αστείο».
(Βιτόριο Σπινατσόλα, Περιοδικό «Cinema Nuovo» (Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1958)

DVD-Rips + greek subs

Δείτε: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Good Morning Vietnam 1987 (η ταινία και το soundtrack)

Σκηνοθεσία: Barry Levinson
Πρωταγωνιστούν: Robin Williams, Forest Whitaker

Βασισμένη στο αληθινό πρόσωπο του Adrian Conauer, η ταινία παρακολουθεί την πορεία ενός ανορθόδοξου ραδιοφωνικού DJ, που μετατίθεται το 1965 στον σταθμό της Σαϊγκόν.
Το ιδανικό πεδίο για έναν ασταμάτητο αυτοσχεδιασμό του Robin Williams, ο οποίος εδώ μεταφέρει όλη του την εμπειρία από το stand up comedy για να «γεμίσει» τον ρόλο του εκφωνητή που έρχεται σε σύγκρουση με το στρατιωτικό κατεστημένο. Ο ήρωας βγαίνει στον δρόμο για να γνωριστεί με τους Βιετναμέζους και τότε βιώνει από πρώτο χέρι την εμπειρία του πολέμου. Ο Levinson μαγεύεται κυρίως από το κωμικό ταμπεραμέντο του Williams και περιγράφει με άγαρμπο συναισθηματισμό την πορεία προς την συνειδητοποίηση.

Ο πρωταγωνιστής καταφέρνει να κερδίσει τις εντυπώσεις με το υποκριτικό του ταλέντο και να παρουσιάσει μια προσωπικότητα που χαρακτηρίζεται από ευαισθησία και σκληρότητα όπου ο ρόλος το απαιτεί. Η επιτυχημένη επιλογή στο ρόλο αυτό του Robin Williams (προτάθηκε για Oscar) σε συνδυασμό με το σωστό ερμηνευτικό τάϊμινγκ των υπολοίπων ηθοποιών αποτελούν την επένδυση του σκηνοθέτη και την βάση της επιτυχίας της ταινίας. Ο θεατής δεν θα δει μια απλή ταινία αλλά μια ταινία στην οποία συνυπάρχουν η αδελφική αγάπη, ο έρωτας, η κακία, η φιλία, η έχθρα και τα έθιμα ενός άλλου λαού.

Ο συνδυασμός μουσικής και εικόνας είναι απόλυτα συμβατός, με αποτέλεσμα πολλές φορές ο θεατής να έχει την αίσθηση ότι όλα τα κινούμενα αντικείμενα στο πλάνο ακολουθούν τον ρυθμό. Αποκορύφωμα της συμμετρίας αυτής μουσικής- εικόνας, αποτελεί η αντίθεση του τελευταίου ακούσματος «what a wonderful world» του Louis Armstrong σε συνδυασμό με τις εικόνες ενός «εχθρικού» world. Με τον τρόπο αυτό ο Markowitz (συγγραφέας) καταφέρνει να περάσει το αντιπολεμικό του μήνυμα μέσα από τον ρόλο του DJ της ραδιοφωνικής εκπομπής του στρατού. Aυτό που σίγουρα μένει στην μνήμη του θεατή είναι ότι δεν πρόκειται για ταινία με μάχες, δεν είναι «άσκηση πολέμου είναι ροκ ν΄ρολ» όπως θα έλεγε και ο Cronauer ...



Σε κάθε περίπτωση, βλέπεται και μόνο για την υπέροχη μουσική επένδυση με τραγούδια Το soundtrack της ταινίας κυκλοφόρησε το 1989 και περιλαμβάνει τα εξής τραγούδια:


1. Adrian Cronauer - Good Morning Vietnam
2. Martha Reeves and Then Vandellas - Nowhere To Run
3. The Beach Boys - I Get Around
4. Wayne Fontana and The Mindbenders - Game Of Love
5. Adrian Cronauer - Bob Cramer, Artillery
6. The Searchers - Sugar & Spice
7. Adrian Cronauer - Crete, Gomer, Lyndon
8. The Castaways - Liar, Liar
9. The Beach Boys - The Warmth of the Sun
10. Adrian Cronauer - Mr. Leo
11. James Brown - I Got You (I Feel Good)
12. Adrian Cronauer - Lawrence Welk
13. Them - Baby Please Don't Go
14. Adrian Cronauer - Nixon
15. Marvelettes - Danger Heartbreak Dead Ahead
16. The Vogues - Five O'Clock World
17. The Rivieras - California Sun
18. Adrian Cronauer - Here's The News
19. Louis Armstrong - What a Wonderful World


Η ταινία έχει ελληνικούς υπότιτλους εμσωματωμένους
Το soundtrack είναι στα 192 kbs, δυστυχώς χωρίς εξώφυλλα


Δείτε: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11

Ακούστε

Άλκηστις Πρωτοψάλτη - Τα παραμύθια μιας φωνής DVD

DVD Rip + covers


Μια φωνή που πάντα ανασύρει ένα ολόκληρο καλειδοσκόπειο αναμνήσεων και συναισθημάτων είναι για πολλούς από μας η Άλκηστις Πρωτοψάλτη. Χρόνια ταξίδια, χιλιόμετρα μετρημένα και καταγεγραμμένα σε μια πορία που συγκαλύπτουμε μαζί της σε τόσους και τόσους προορισμούς. Από τα περιστέρια της πλατείας Συντάγματος ως τους τσιγγάνους του Goran, την επείγουσα έξοδο κινδύνου ως το ξέφωτο της υδρόγειας σφαίρας μας, από τα έργα των ανθρώπων τα πιο ιερά στα παραμύθια του βυθού, η Άλκηστις είναι ένα εισητήριο χωρίς επιστροφή για προορισμό άγνωστο που “αγοράστηκε” μια φορά και ισχύει εφ’όρου ζωής.

Τα Παραμύθια Μιας Φωνής καλύπτουν ένα μικρό καρέ από αυτό το ταξίδι όπως και μόνο μερικές από τις πλευρές της τραγουδίστριας. Μια πολύ προσεγμένη παράσταση, με κλασσική ενορχήστρωση, έξοχους φωτισμούς, δημιουργική σκηνοθεσία και φυσικά μια Άλκηστη αέρα μαζί και θάλασσα και γη και ουρανός. Η παράσταση πρωτοπαρουσιάστηκε στο Μέγαρο Μουσικής προτού ταξιδέψει τον κόσμο. Το DVD που προσφέρεται είναι η μαγνητοσκόπηση της ίδιας παράστασης στην όμορφη, παγωμένη Πράγα.

Στα αρνητικά της παραγωγής αυτής είναι τα επιπρόσθετα του DVD που δεν συμβαδίζουν αισθητικά με την παράσταση. Η βόλτα στην Πράγα δεν είχε λόγο να καταγραφεί καθώς είναι η πλέον τυπική βόλτα του τουρίστα και φαντάζομαι συμπεριλήφθει μόνο για να έχει το DVD μεγαλύτερη διάρκεια. Το ίδιο και οι σκηνές με τους θεατές να καπνίζουν το τσιγάρο τους στο φουαγιέ πριν την έναρξη. Επίσης, τόσο στο CD όσο και στο DVD έμειναν έξω κομμάτια όπως το Διθέσιο και το Τράβα Σκανδάλη που ήταν πραγματικά πανέμορφα με την συγκεκριμένη ενορχήστρωση. Και είναι διπλό το κρίμα βλέποντας κάποιες άλλες ατυχής επιλογές, όπως το Don’t Cry For Me Argentina και το Memory, να έχουν συμπεριληφθεί την στιγμή που και τετριμμένα είναι και η προφορά της ερμηνεύτριας τα αδικεί. Όμως αυτά είναι λεπτομέρειες. Στις οποίες δεν στέκεται κανείς ακούγοντας την να ερμηνεύει το Τρίτο Στεφάνι αποκαλυπτικά, την υπέροχη Corsica (που με κατάπληξη διαβάζω ό,τι ως πρόσφατα την αγνοούσε!), να θυμάται τον Δημήτρη Λάγιο με το Τι Πάθος, να μιλάει Το Μαχαίρι με την χορωδία που την συνοδεύει εν μέσω πολλών άλλων που σας περιμένουν να τα δείτε.

Δείτε: 1 2 3 4 5 6

Sacco E Vanzetti - Σάκο & Βαντσέτι (1971)

Του Guliano Montaldo - πολιτική


Παίζουν:

Τζιαν Μαρία Βολοντέ

Ρικάρντο Κουτσιόλα


Θέμα

Στις ΗΠΑ του 1920 οι κομουνιστές και οι συνδικαλιστές βρίσκονται υπό διωγμό. Ένας ψαράς και ένας υποδηματοποιός συλλαμβάνονται και κατηγορούνται για ένοπλη ληστεία. Παρά τα ελλιπή στοιχεία, κρίνονται ένοχοι από τους ενόρκους. Οι πολιτικές τους πεποιθήσεις θα τους οδηγήσουν τελικά στην ηλεκτρική καρέκλα.

Σχόλια

Μια από τις πλέον διάσημες πολιτικές ταινίες (μεγάλη επιτυχία το τραγούδι με την Τζόαν Μπαέζ), με θέμα την καταδίκη σε θάνατο δύο Ιταλών μεταναστών στην Αμερική του 1920.Ο Νικόλα Σάκο και ο Βαρθολομαίος Βαντσέτι κατηγορήθηκαν για ένοπλη ληστεία, δήλωσαν αθώοι, αλλά το γεγονός ότι ήταν Αριστεροί τους στέρησε το δικαίωμα μιας δίκαιης δίκης. Κρίθηκαν ένοχοι και έμειναν στη φυλακή επτά χρόνια. Τελικά, τον Αύγουστο του 1927 και παρά τη γενική κατακραυγή, οδηγήθηκαν στην ηλεκτρική καρέκλα.Για τη μεταφορά του έργου σε ψηφιακή μορφή χρησιμοποιήθηκε μια σχετικά καλοδιατηρημένη κόπια. Η ποιότητα της εικόνας δεν είναι πάντα καλή, ενώ προβλήματα έχει και η ηχητική μπάντα.

Η ιστορία από την αρχή ….

Oι Σάκκο και Bαντσέτι εκτελέστηκαν, αλλά ποτέ δεν ξεχάστηκαν απ' τους πρωτοπόρους εργάτες και την προοδευτική διανόηση. Στην Aμερική, ιδιαίτερα, στη διάρκεια της ταραγμένης δεκαετίες του '60 η μνήμη των Σάκκο και Bαντσέτι ξαναζωντάνεψε καθώς η γνωστή τραγουδίστρια Tζόαν Mπαέζ τραγούδησε για τον Nικόλα (Σάκκο) και Mπάρτ (Bαρθολομαίο Bαντσέτι), ενώ ένα κινηματογραφικό έργο γυρίστηκε.

H υπόθεση, που εξελίχτηκε στην πιο πολύκροτη πολιτική δίκη στην Aμερική στον 20ο αιώνα, άρχισε ως εξής: Στις 15 Aπρίλη 1920 ένας ταμίας και ένας φρουρός μετέφεραν 15.776 δολλάρια ενός εργοστασίου στον κεντρικό δρόμο του Σάουθ Mπρέιντρι, μιας μικρής βιομηχανικής πόλης νοτίως της Bοστώνης.
Δύο άνδρες τους πυροβόλησαν, τους σκότωσαν και λήστεψαν το χρηματοκιβώτιο. Oι δύο ένοπλοι διέφυγαν με αυτοκίνητο που οδηγούσαν συνεργοί τους. Oι γκάνγκστερς ήταν συνολικά 4 ή 5.

Tρεις βδομάδες αργότερα, το βράδυ της 5ης Mαΐου 1920 δύο Iταλοί, οι Nικόλα Σάκκο και Mπαρτολομέο Bαντσέτι συνελήφθησαν από την αστυνομία.
Στις τσέπες τους, σύμφωνα με την κατηγορία, βρέθηκαν όπλα και στις τσέπες του Σάκκο προκηρύξεις για μια συγκέντρωση αναρχικών, στην οποία ο Bαντσέτι ήταν κύριος ομιλητής. Oι συλληφθέντες, στην ανάκριση έπεσαν σε αντιφάσεις. Aν και αρχικά όλες οι ερωτήσεις περιστρέφονταν γύρω από την πολιτική τους δραστηριότητα, τους κατηγόρησαν για την ένοπλη ληστεία και τους φόνους στο Mπρέιντρι. Στον Bαντσέτι, επιπλέον, φόρτωσαν και μια άλλη, αποτυχημένη ληστεία που υποτίθεται είχε διαπράξει στις 24 Δεκεμβρίου 1919, στη γειτονική πόλη Mπριτζγουώτερ.

Aντίθετα με τη συνήθη πρακτική των δικαστηρίων της Mασαχουσέτης ο Bαντσέτι δικάστηκε το καλοκαίρι του 1920 για την δευτερεύουσα κατηγορία, για την αποτυχημένη ληστεία στο Mπριτζγουώτερ.

Παρά το ισχυρό άλλοθι, βεβαιωμένο από πολλούς αυτόπτες μάρτυρες, ο Bαντσέτι κηρύχθηκε ένοχος και καταδικάστηκε σε 10 χρόνια φυλακή. Oι περισσότεροι μάρτυρες που κατέθεσαν υπέρ του Bαντσέτι ήταν Iταλοί που μιλούσαν άσχημα τα αγγλικά και οι μαρτυρίες τους, με τη βοήθεια μεταφραστή, δεν έπειθαν τους αμερικανούς δικαστές. Eπιπλέον η υπερασπιστική γραμμή του Bαντσέτι ήταν να μην αποκαλυφθούν οι ριζοσπαστικές πολιτικές του δραστηριότητες, φοβούμενος τις επιπτώσεις.

"Ίσως αυτός ο άνδρας να μην διέπραξε το έγκλημα για το οποίο κατηγορείται. Eίναι όμως ηθικά ένοχος γιατί αποτελεί εχθρό των υπαρχόντων θεσμών της χώρας", είπε ο δικαστής απευθυνόμενος στους ενόρκους.

H καταδίκη του Bαντσέτι στην πρώτη δίκη έδινε το σήμα για το τι θα επακολουθούσε στη δεύτερη. Στη δεύτερη δίκη, για την ένοπλη ληστεία στο Mπρέιντρι, με συμβουλή του αναρχικού ηγέτη Kάρλο Tρέσκα, διορίστηκε συνήγορος υπεράσπισης των Bαντσέτι και Σάκκο ο γνωστός στους σοσιαλιστικούς κύκλους δικηγόρος Φρεντ Mουρ. O τελευταίος είχε συχνά υπερασπίσει απεργούς του κινήματος των Bιομηχανικών Eργατών Kόσμου (IWW) και άλλων κλάδων. H ριζική αλλαγή της υπερασπιστικής τακτικής ήταν απολύτως αναγκαία. Bασικά επρόκειτο για μια πολιτική δίκη και όχι δίκη του κοινού ποινικού δικαίου. ʼλλωστε η αστυνομία δεν προσκόμισε καμμιά απόδειξη ότι αυτοί οι δυο άνθρωποι διέπραξαν τη ληστεία και τους φόνους. Tο μόνο "στοιχείο" ήταν ότι είναι αναρχικοί και "ξένοι" (ήταν δηλαδή "συνήθεις ύποπτοι" κατά τη σημερινή ορολογία).

H σύλληψη και δίκη των Σάκκο και Bαντσέτι συνέπιπτε με τη περίοδο της μεγαλύτερης πολιτικής καταστολής στη ιστορία της Aμερικής - την περίοδο που ονομάστηκε "Red Scare" (=Kόκκινος Πανικός ή Kόκκινος Kίνδυνος) το το ιστορικό αντίστοιχο του σημερινού Πολέμου κατά της Tρομοκρατίας?

Tο ειρηνιστικό και φιλελεύθερο πρόσωπο των Hνωμένων Πολιτειών ήταν πλέον παρελθόν. H είσοδος της Aμερικής στον A' Παγκόσμιο Πόλεμο, παρά τις αρχικές ειρηνόφιλες διακηρύξεις, σηματοδοτούσε το πέρασμά της στον ιμπεριαλισμό με όλη τη δύναμη και τη μανία του ισχυρού νεοφώτιστου.

Ένα ξενόφοβο, πατριωτικό και αντιδραστικό κλίμα διαμορφώθηκε, που γινόταν όλο και χειρότερο καθώς το εργατικό κίνημα επίσης φούντωνε. Oι ξένοι, οι μετανάστες, οι αναρχικοί, οι σοσιαλιστές, που αντιτάσσονταν στον πόλεμο και ταυτόχρονα οργάνωναν απεργίες, αναγορεύονταν σε κύριο εχθρό.

Mέσα στο κλίμα ξενοφοβίας, εκρήξεων μερικών βομβών και μεγάλων απεργιών, ο υπουργός δικαιοσύνης της κυβέρνησης Γουίλσον, Πάλμερ, στηριζόμενος σ' ένα διάταγμα της εποχής του πολέμου εγκαινιάζει τις διώξεις των ριζοσπαστών μεταναστών, αναρχικών και κομμουνιστών. Xιλιάδες ξένοι συλλαμβάνονται και δικάζονται στα στρατοδικεία.
Πεντακόσιοι απελαύνονται παράνομα και άλλοι, ανάμεσά τους και η Έμα Γκόλντμαν, εκτοπίζονται στη Pωσία. Aμερικανοί υπήκοοι σύρονται στα δικαστήρια, τα ατομικά δικαιώματα παραβιάζονται κατάφωρα.

Oι Σάκκο και Bαντσέτι δεν είχαν σε βάρος τους καμμιά προηγούμενη κατηγορία του κοινού ποινικού δικαίου, αλλά συμμετείχαν στην διοργάνωση μαχητικών απεργιών και αντιπολεμικής προπαγάνδας. Kαι οι δύο ήταν γνωστοί υποστηρικτές της ιταλόφωνης εφημερίδας "Cronaca Sovversiva" (Aνατρεπτικά Xρονικά) μιας αναρχικής εφημερίδας μεγάλης κυκλοφορίας, την οποία οι αρχές φοβούνταν για την αντιπολεμική της προπαγάνδα και την υιοθέτηση μεθόδων επαναστατικής βίας. Tα "Xρονικά" απαγορεύτηκαν αμέσως μετά την είσοδο των HΠA στον A' Παγκόσμιο Πόλεμο το 1917. O εκδότης τους Λουΐτζι Γκαλλεάνι συνελήφθη και εξορίστηκε στην Iταλία.

Ένας πρώην εκδότης των "Xρονικών" αυτοανατινάχτηκε σε μια βομβιστική απόπειρα μέσα στο γραφείο του υπουργού δικαιοσύνης Πάλμερ. Eκμεταλλευόμενο αυτό το επεισόδιο, το Kογκρέσο ψήφισε κονδύλια για αντι-ριζοσπαστικές έρευνες και τοποθέτησε τον Έντγκαρ Xούβερ διευθυντή του Παραρτήματος Γενικών Πληροφοριών. H υπόθεση των Σάκκο και Bαντσέτι ήταν η πρώτη σημαντική υπόθεση του Xούβερ στη νέα υπηρεσία.

Tο 1920, καθώς οι Iταλοί αναρχικοί προσπαθούσαν να ανασυγκροτηθούν, ο Aντρέας Σαλσέντο, σύντροφος των Σάκκο και Bαντσέτι, συνελήφθη και ενώ βρισκόταν στο υπουργείο δικαιοσύνης υπό συνοδεία, δολοφονήθηκε. Στη μνήμη αυτού, ο Bαντσέτι θα μιλούσε τη βραδιά που συνελήφθη.

Mέσα σ' αυτό το κλίμα αντι-αριστερής υστερίας συνελήφθησαν και παραπέμφθηκαν σε δίκη οι δύο μετανάστες αγωνιστές, ο τσαγκάρης Σάκκο και ο πλανόδιος ψαράς Bαντσέτι.
H κατάσταση επιδεινώθηκε τα αμέσως επόμενα χρόνια, μετά την ήττα του Δημοκρατικού και την άνοδο του Pεπουμπλικανικού κόμματος. H επαφή με την Eυρώπη είχε προκαλέσει απογοητεύσεις και φόβους μη μολυνθεί ο "αμερικάνικος τρόπος ζωής" από τα μικρόβια του παλιού κόσμου, τα κοινωνικά κινήματα που αναστάτωναν την Eυρώπη. H μπολσεβίκικη επανάσταση τους είχε τρομάξει. Oι επιπτώσεις της κρίσης στην αγροτική οικονομία με την ταυτόχρονη άνθηση της βιομηχανίας και της χρηματιστικής κερδοσκοπίας αναστάτωνε τα ήθη και τα έθιμα. Oι αξίες της αγροτικής Aμερικής του 19ου αιώνα υποσκάπτονταν. Tο εύκολο αντίδοτο ήταν η αντι-αριστερή υστερία, ο περιορισμός της εισόδου νέων μεταναστών, η ποτοαπαγόρευση, η Kου Kλουξ Kλαν, ο πουριτανισμός και η προσκόλληση στο αλάθητο της Aγίας Γραφής.

H αλλαγή της υπερασπιστικής γραμμής που έκανε ο Φρεντ Mουρ άλλαξε το σκηνικό της δίκης. Δημόσιες συγκεντρώσεις οργανώθηκαν, ζητήθηκε και κερδήθηκε υποστήριξη από εργατικά συνδικάτα και διεθνείς οργανώσεις, άρχισαν νέες έρευνες, και εκδόθηκαν δεκάδες χιλιάδες φυλλάδια στις HΠA και σ' όλο τον κόσμο.

H δίκη που κράτησε έξι εβδομάδες εξελίχθηκε σε μια οξεία αντιπαράθεση πατριωτισμού και ριζοσπαστισμού ανάμεσα στην κατηγορούσα αρχή και την υπεράσπιση. Παρά την έλλειψη στοιχείων, στις 14/7/1921 το δικαστήριο έκρινε ενόχους τους Σάκκο και Bαντσέτι για ένοπλη ληστεία μετά φόνου.

Ωστόσο η ετυμηγορία δεν σταμάτησε την καμπάνια αλληλεγγύης στους δύο μετανάστες αγωνιστές. Παράλληλα συνεχίστηκαν οι νομικές ενέργειες στο τοπικό και ομοσπονδιακό δικαστήριο για επανάληψη της δίκης.

Παρουσιάστηκαν αποδείξεις ψευδορκίας των μαρτύρων κατηγορίας, παράνομες δραστηριότητες της αστυνομίας και των ομοσπονδιακών αρχών. Aκόμα, ένας καταδικασμένος σε θάνατο ληστής τράπεζας, ο Σελεστίνο Mαντέιρο, ομολόγησε ότι ήταν παρών στο έγκλημα του Σάουθ Mπρέιντρι. Δεν ήταν οι Σάκκο και Bαντσέτι εκεί αλλά η διαβόητη συμμορία του Mορέλλι. Όμως ο δικαστής Γουέμπστερ Θάυερ απέρριπτε όλες τις προσφυγές.

Στο μεταξύ, η τακτική του δικηγόρου Mουρ, μοντέρνα (για την εποχή της) και αποτελεσματική, απαιτούσε μεγάλα χρηματικά ποσά για την οργάνωση της καμπάνιας, γεγονός που προκαλούσε τη δυσαρέσκεια των συντρόφων των Σάκκο και Bαντσέτι, οι οποίοι είναι αλήθεια τα μάζευαν από προσφορές του φτωχόκοσμου. Όταν ο Mούρ αποφάσισε να προσφέρει ένα μεγάλο ποσό ως αμοιβή για να βρεθούν οι πραγματικοί εγκληματίες, η σύγκρουση έγινε οξύτατη αφού κάτι τέτοιο αντίκειται στην αναρχική ιδεολογία. Έτσι, ο Mουρ παραμερίστηκε, το 1924, και αντικαταστάθηκε από τον δικηγόρο της Bοστώνης Γουίλιαμ Tόμπσον.

O τελευταίος, ένας Bραχμάνος, χωρίς ιδιαίτερες συμπάθειες στις ιδέες των δύο ανδρών, δεν έδινε έμφαση στον πολιτικό χαρακτήρα της δίκης.

Bεβαίως, η δίκη είχε πάρει τέτοιες διαστάσεις που ήταν αδύνατο να της αλλάξει κανείς το χαρακτήρα. Oι εκδηλώσεις συμπαράστασης συνεχίζονταν από εργάτες και διανοούμενους, στις HΠA και στον υπόλοιπο κόσμο. Για τους ανθρώπους του κατεστημένου, τους συντηρητικούς και τους πατριώτες, όπως ο καθηγητής νομικής του πανεπιστημίου Xάρβαρντ Φέλιξ Φρανκφούρτερ, ήταν μια αναμέτρηση του "νόμου και της τάξης" μ' αυτούς που επιτίθονταν στον "αμερικάνικο τρόπο ζωής".

Στις 9 Aπρίλη 1927, μετά την απόρριψη όλων των νομικών ενστάσεων απαγγέλθηκε η θανατική καταδίκη στους Σάκκο και Bαντσέτι. Mεγάλες διαδηλώσεις οργανώθηκαν στο Παρίσι, Λονδίνο, Mεξικό, Mπουένος Αϋρες, αλλά η επιτροπή νομικών αποτελούμενη από τον Λώρενς Λόουελ πρόεδρο του πανεπιστημίου Xάρβαρντ, Σάμιουελ Στράτον του MIT και τον Pόμπερτ Γκράντ ένα συνταξιούχο δικαστή, έδωσε τελεσίδικη απόφαση. Στις 23 Aυγούστου 1927 οι Σάκκο και Bαντσέτι οδηγήθηκαν στην ηλεκτρική καρέκλα.

Oι Σάκκο και Bαντσέτι πέθαναν στην ηλεκτρική καρέκλα, αλλά ζουν στις μνήμες και στις καρδιές μας. Στις μνήμες και στις καρδιές των απόκληρων και των καταπιεσμένων όλου του κόσμου. Oι αξιότιμοι δικαστές που τους καταδίκασαν είναι τυλιγμένοι στο όνειδος. Oι Σάκκο και Bαντσέτι είναι ήρωες, συνείδηση της προοδευτικής και αγωνιζόμενης ανθρωπότητας, σύμβολα του αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση. Oι Σάκκο και Bαντσέτι είναι νικητές.
Xθες οι δήμιοι νίκησαν. Σήμερα η πόλη της Bοστώνης υψώνει μνημείο στα θύματα. Aύριο, η εργαζόμενη Aμερική, οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου, θα νικήσουν την Aμερική του πλούτου, της δύναμης και της αδικίας, θα ανατρέψουν την καπιταλιστική κοινωνία της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης και των πολέμων. Mια νέα πανανθρώπινη κοινωνία θα ανατείλει, η κοινωνία που ονειρεύτηκαν ο φτωχός τσαγκάρης και ο πλανόδιος ψαράς.

Δείτε: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16

Camera D’ Albergo – Ιστορίες της κλειδαρότρυπας (1981)

του Mario Monicelli – κωμωδία
Παίζουν: Βιτόριο Γκάσμαν, Μόνικα Βίτι



Μια ομάδα νεαρών κινηματογραφιστών που δηλώνει φαν του «σινεμά-βεριτέ» απαθανατίζει κρυφά επί ένα χρόνο τα όσα συμβαίνουν στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου, θέλοντας να «συλλάβει», εν αγνοία τους, με το φακό, τις αυθόρμητες αντιδράσεις καθημερινών ανθρώπων, που ζουν, ανυποψίαστοι, τη ζωή τους.

Στη συνέχεια, οι επίδοξοι κινηματογραφιστές έρχονται σε επαφή με τον ηλικιωμένο και τσιγκούνη παραγωγό Μενγκαρόνι για να του πουλήσουν την ταινία τους. Ομως ο Μενγκαρόνι δεν εγκρίνει το ντοκουμέντο που του φέρνουν και αντιπροτείνει να επικοινωνήσουν με τους «ηθοποιούς» τους και να τους πείσουν να συνεχίσουν τους ρόλους τους ώστε να ολοκληρωθούν οι ιστορίες...

Μια λιγότερο γνωστή ταινία του Μονιτσέλι, που καταδεικνύει τη δύναμη της κινηματογραφικής εικόνας. Ο Μονιτσέλι αποφεύγει τη χυδαιότητα μιας ηδονοβλεπτικής ματιάς μέσω κλειδαρότρυπας και στήνει μια κωμωδία πετυχημένη και πρωτότυπη πάνω στο θρίαμβο της μυθοπλασίας.

Παίζουν: Βιτόριο Γκάσμαν, Μόνικα Βίτι, Ενρίκο Μοντεζάνο, Μπεατρίτσε Μπρούνο

Δείτε: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15

Amici Miei (Οι Εντιμότατοι Φίλοι Μου) - 1975

Του Mario Monicelli

Κωμωδία, 1975, Διάρκεια: 140'


Miα φιλία τριάντα χρόνων

Εξαφανισμένη από τους κινηματογράφους, την τηλεόραση, το βίντεο αλλά και το DVD (όπου μόλις προσφάτως εκδόθηκε για πρώτη φορά) η κωμωδία του Μάριο Μονιτσέλι «Οι εντιμότατοι φίλοι μου», η σπαρταριστή αλλά και γλυκόπικρη εικόνα μιας ηθικά και κοινωνικά παρηκμασμένης αστικής κοινωνίας, επανέρχεται στις θερινές αίθουσες. Και αποδεικνύει πόσο ανεξίτηλο στον χρόνο έχει παραμείνει το χιούμορ της.

«Eγώ ήμουν άραγε ο ηλίθιος που έπαιρνα τη ζωή σαν αστείο ή μήπως ο γιος μου που την έπαιρνε σαν κάτεργο; Ή μήπως είμαστε και οι δύο ηλίθιοι;». Το ερώτημα τίθεται κάπου στη μέση της ταινίας από τον δημοσιογράφο Περότζι (Φιλίπ Νουαρέ), έναν από τους πέντε «Εντιμότατους φίλους». Ασφαλώς, είναι η ψυχή του έργου.
Κάποιοι παίρνουν τη ζωή σαν αστείο, κάποιοι πολύ στα σοβαρά. Ποια στάση είναι η προτιμότερη;

Σύγχρονοι «Σωματοφύλακες»

Στα μέσα της δεκαετίας του '70, πέντε μεσόκοποι της Τοσκάνης, διαφορετικοί χαρακτήρες, επιμένουν να γεύονται τη ζωή σαν μικρότεροι από παιδιά και να παραμένουν πενηντάρηδες μόνο στα χαρτιά... Κυνηγοί του απρόβλεπτου και σαρκαστές συμβόλων και υποκριτικών αξιών, οι «Εντιμότατοι φίλοι» είναι οι μεγαλύτεροι σε ηλικία «Βιτελόνι» του Φεντερίκο Φελίνι και θα μπορούσες να πεις ότι η έμπνευσή τους προέρχεται από το «όλοι για έναν, ένας για όλους» των «Τριών σωματοφυλάκων» του Αλέξανδρου Δουμά. Ωστόσο η ζωή τους στα περίχωρα της Φλωρεντίας, την οποία ο Λουίτζι Κουβέλερ αποτυπώνει με μουντά χρώματα απομυθοποιώντας το βαρύ πολιτισμικό φορτίο που η πόλη φέρει, δεν είναι εύκολη. Κάποιος από την παρέα χρωστά και... τις κάλτσες του, ένας έχει «τινάξει στον αέρα» την οικογένειά του, ένας άλλος θρηνεί (βουβά) τον χαμό του παιδιού του, ένας δεν μπορεί να βρει τον έρωτα. Ωστόσο η διέξοδος από την τραγωδία, η απάντηση στη θλίψη και στη μοναξιά, με άλλα λόγια, η «συνέχεια» της ζωής, είναι μόνο μία: το χιούμορ.

Οποιος έχει δει τους «Εντιμότατους φίλους» δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσει τη σκηνή με τα χαστούκια

Ο Μάριο Μονιτσέλι υπέγραψε τη σκηνοθεσία των «Εντιμότατων φίλων» και οι Πιέρο ντε Μπερνάρντι, Λέο Μπενβενούτι, Τούλιο Πινέλι συνεργάστηκαν για τη συγγραφή του σεναρίου. Οταν όμως πέφτουν οι τίτλοι της αρχής διαβάζουμε: «un film di Pietro Germi» (μια ταινία του Πιέτρο Τζέρμι). Ο Τζέρμι ήταν που είχε πρώτος την ιδέα των «Φίλων», με τους οποίους ο σπουδαίος αυτός δημιουργός (που πέθανε το 1974, έναν χρόνο προτού η ταινία βγει στις αίθουσες) προσπάθησε να προσθέσει κάτι παραπάνω στη λεγόμενη «ηθική κωμωδία» της Ιταλίας. Ο Τζέρμι είχε υπηρετήσει πιστά αυτό το είδος με πιο χαρακτηριστική ταινία του το «Διαζύγιο α λα ιταλικά». Ωστόσο η ξαφνική αρρώστια του (έμφραγμα) τον ανάγκασε να αφήσει διάδοχό του τον εξίσου σημαντικό Μονιτσέλι ταινιών όπως «Ο κλέψας του κλέψαντος», «Θέλουμε τους κολονέλους» και «Ο μεγάλος πόλεμος». Ο Μονιτσέλι υπάκουσε με ευλάβεια στο όραμα του Τζέρμι, αν και έχουν εκφρασθεί κάποιες επιφυλάξεις. Ο Μίντα Πουτσίν π.χ. σημειώνει στην κριτική του στην εφημερίδα «Giorni»: «Ο Μονιτσέλι επιλέγει να δώσει βάρος στα πρόσωπα περιγράφοντας ίσως λίγο επιφανειακά και κάπως αμήχανα τους πικρούς τόνους της ιστορίας. Πολύ πιθανόν ο Πιέτρο Τζέρμι να είχε δώσει στο φιλμ μια διαφορετική έννοια».

H συμμορία των πέντε

1. Νέκι (Ντουίλιο ντελ Πρέτε)
Ο εστιάτορας. Ο λιγότερο θορυβώδης αλλά και ο πιο τραυματισμένος, ψυχικά, αφού έχει χάσει ένα παιδί (το μαθαίνουμε εντελώς τυχαία από μια κουβέντα με τη γυναίκα του). Εχει την πιο αβανταδόρικη solo σκηνή όταν αποπατεί στο γιογιό ενός βρέφους, με αποτέλεσμα η τερατώδης όψη των αποτελεσμάτων της πράξης του να προκαλέσουν πανικό στους γονείς του μωρού.

2. Μελάντρι (Γκαστόνε Μοσκίν)
Αρχιτέκτονας, και όταν το λέει το στόμα του «γεμίζει» από καμάρι. Ευπαθής στον έρωτα, βρίσκει εύκολα τον μπελά του, όπως συνέβη με εκείνη την τρελή σύζυγο (Ολγα Καρλάτου) την οποία ερωτεύθηκε και «φορτώθηκε» μαζί με τα παιδιά και τον τεράστιο σκύλο της, ονόματι Μπιρίλο.

3. Περότζι (Φιλίπ Νουαρέ)
Δημοσιογράφος με βλέμμα που ταλαντεύεται ανάμεσα στη μελαγχολία και στην ανία. Σχετικά φειδωλός στα λόγια, έχει ξεχάσει ότι το όνομά του είναι Τζόρτζιο. Οποτε σκέφτεται τη σάρκα της γυναίκας του γίνεται χορτοφάγος, ενώ ο «φλούφλης» γιος του δεν θέλει ούτε να τον δει. Αν και δεν μιλά πολύ, είναι ο αφηγητής της ιστορίας.

4. Σασαρόλι (Αντόλφο Τσέλι)
Γιατρός και η «έκτακτη συμμετοχή» στην παρέα. Ο Σασαρόλι είναι ο πιο ευκατάστατος της παρέας, κοινωνικώς ο πιο αποδεκτός και εκείνος που θα περίμενες ότι θα ήταν το απόλυτο «θύμα» των «Φίλων». Τελικά όμως αποδεικνύεται ο πιο μπαγαπόντης, ο πιο ύπουλος πλακατζής, μα και ο πιο απρόβλεπτος. Μάλιστα όταν ο Σασαρόλι παριστάνει τον μονόφθαλμο μαφιόζο, ο Αντόλφο Τσέλι σαρκάζει νόστιμα το παρελθόν του ως «κακού» του σινεμά (μονόφθαλμος ήταν ως αντίπαλος του Τζέιμς Μποντ στο «Επιχείρηση Κεραυνός»).

5. Μασέτι (Ούγκο Τονιάτσι)
Παρηκμασμένος κόμης, τον οποίο (όπως ο ίδιος παραδέχεται) έντυνε η καμαριέρα ως τα 18 του. Μετά παντρεύτηκε και έκανε γαμήλιες διακοπές για... «3½ χρόνια με μια γυναίκα 2½ μέτρα και μια αρκούδα». Εφαγε τα λεφτά του μέχρι τελευταίας λιρέτας, ζει με δάνεια, χρωστά παντού, τα γραμμάτια βουνό αλλά δεν ξεχνά ποτέ την αριστοκρατική καταγωγή του. Είναι ο πιο κομψός, ο πιο φτωχός, ο πιο μπαγάσας και ο καλύτερος ατακαδόρος. Παντρεμένος και πατέρας, τρελαίνεται για ποδόγυρο και φυσικά για μικρούλες.

Δείτε: 1 2 3 4 5 6 7 8

Mephisto (ΜΕΦΙΣΤΟ) - 1981

Ουγγαρία
Σκηνοθεσία: Istvan Szabo
Σενάριο: Peter Dobai
Φωτογραφία: Lajos Koltai
Μουσική: Zdenko Tamassy
Μοντάζ: Zsuzsa Csakany
Ηθοποιοί: Klaus Maria Brandauer, Krystyna Janda, Ildiko Bansagi, Karin Boyd, Christine Harbort
Διάρκεια: 140 λεπτά

- ΟΣΚΑΡ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΞΕΝΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ, 1982
- ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΣΕΝΑΡΙΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΝΝΩΝ, 1981
- ΒΡΑΒΕΙΟ FIPRESCI ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΝΝΩΝ, 1981
- ΥΠΟΨΗΦΙΑ ΓΙΑ ΧΡΥΣΟ ΦΟΙΝΙΚΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΝΝΩΝ, 1981

Στη Γερμανία της δεκαετίας του '20, ένας φιλόδοξος, αριβίστας ηθοποιός αποφασίζει να εγκαταλείψει την ερωμένη του και να απαρνηθεί το αριστερό παρελθόν του, προκειμένου να παντρευτεί μια πλούσια γυναίκα με ισχυρές γνωριμίες στο Κρατικό Θέατρο του Βερολίνου. Με την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία αποκτά μεγάλη φήμη, γίνεται διευθυντής του θεάτρου, όμως σύντομα αρχίζει να συνειδητοποιεί το λάθος του και κυριεύεται από ενοχές. Ο ήρωας που φιλοδοξεί να παίξει το Μεφιστοφελή στο θέατρο, αντιλαμβάνεται πολύ σύντομα ότι ο αληθινός διάβολος είναι ο ναζισμός, στον οποίο δέχτηκε να πουλήσει την ψυχή του με αντάλλαγμα τη φήμη.
Ο Szabo, διασκευάζοντας στην οθόνη το ομώνυμο βιβλίο του Klaus Μann, έκανε μια υποβλητική, σε μπαρόκ τόνους, ταινία, γύρω από το πάντα επίκαιρο θέμα του διλήμματος του καλλιτέχνη να συστρατευτεί με την εξουσία ή να μείνει ανεξάρτητος από πολιτικές επιρροές. Η ζωή του κεντρικού ήρωα είναι ένα ατελείωτο θέατρο, αφού θυσιάζει τα πάντα προκειμένου να επιτύχει τους σκοπούς του. Ταυτόχρονα, η ταινία αποτελεί μια κριτική ματιά στον τρόπο που αντιμετώπιζε την τέχνη το ναζιστικό καθεστώς του Μεσοπολέμου, σε μια φασίζουσα Γερμανία που δεν έχει μπει ακόμα στην περιπέτεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Aυστριακός Klaus Maria Brandauer δίνει μια αξέχαστη ερμηνεία στο ρόλο που τον έκανε διάσημο διεθνώς.
Το σενάριο είναι εμπνευσμένο από την ιστορία του μεγάλου ηθοποιού Gustaf Gruendgens. . Μία καλλιτεχνική ιδιοφυΐα, όμοια της οποίας σπάνια έχει περάσει από το θέατρο και τον κινηματογράφο.

Δείτε: 01 02 03 04 05 06 07 08 09 10 11 12 13 14 15