Aρκάς - 18 albums

Ο Αρκάς είναι Έλληνας καλλιτέχνης που ασχολείται με την τέχνη των Κόμικς. Ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του '80 δημοσιεύοντας τη σειρά "Ο Κόκκορας" στο περιοδικό Βαβέλ και στη συνέχεια στο ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ και στο ΜΙΚΡΟ ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ.

Το έργο του αποτελείται κυρίως από σειρές με συγκεκριμένο θέμα - πρωταγωνιστές που δημοσιεύονται σε περιοδικά και εφημερίδες και συγκεντρώνονται στη συνέχεια σε άλμπουμ. Τα πιο γνωστά από τα έργα του είναι τα "Σόου Μπίζνες", "Ο Κόκκορας", "Ο Ισοβίτης", "Χαμηλές Πτήσεις", "Καστράτο" και "Η Ζωή Μετά". Ο "Ισοβίτης" έχει γίνει και σειρά με μαριονέτες για την τηλεόραση, ενώ δουλειές του έχουν μεταφραστεί και σε άλλες γλώσσες.

Εδώ θα βρείτε μια συλλογή από 18 albums του συν κάποια σκόρπια σκίτσα του.

Διαβάστε: 1 2

Aziz Nesin – 7 διηγήματα

Μια συλλογή από σύντομα διηγήματα του γνωστού Τούρκου λογοτέχνη και θεατρικού συγγραφέα, Aziz Nesin. Υπέρμαχος της ελληνοτουρκικής φιλίας, αγωνιστής της ελευθερίας του πνεύματος και καταξιωμένος στις συνειδήσεις των ανθρώπων για τον αγώνα του για τη δημοκρατία, εξαπολύει μέσα από τα έργα του το καυστικό του χιούμορ ενάντια στα κακώς κείμενα στη χώρα του και σατιρίζει κοινωνικά καθεστώτα, ήθη και ηθικές, καθώς και ανθρώπινες αξίες που λειτουργούν κατά το δοκούν.
τα διηγήματα που μπορείτε να διαβάσετε εδώ είναι τα :

το φάντικο
ο καφές και η δημοκρατία
καταδίωξη λαθρεμπόρων ντομάτας
ένας μικρός κοροιδευτής
οι ουρές των σκύλων
το σημειωματάριο
για την τάξη

Aziz Nesin (1916-1995)

Φιλολογικό ψευδώνυμο του Μεχμέτ Νουσρέτ Νεσίν.

Γεννήθηκε στη Χάλκη της Κωνσταντινούπολης στις 20 Δεκέμβρη του 1915. Παιδί μιας φτωχής μικροαστικής οικογένειας, έμεινε ορφανός σε πολύ μικρή ηλικία.

Το 1944, δημοσιεύει τα πρώτα του ποιήματα και διηγήματα ενώ λίγο αργότερα εκδίδει το περιοδικό Cumartesi, και, σε συνεργασία με τον γνωστό πεζογράφο Σαμπαχατίν Αλί, σατίριζε τόσο την πολιτικοκοινωνική ζωή της Τουρκίας, όσο και τους πολιτικούς ηγέτες.

Η σάτιρά του και ο σαρκασμός του προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις από τους αντιπάλους του, η κυκλοφορία της εφημερίδας του απαγορεύτηκε και ο ίδιος εξορίστηκε στην Προύσα για ένα χρόνο (1947). Ωστόσο, ο Νεσίν συνέχισε τον αγώνα του με την ίδια μαχητικότητα επιμένοντας να εκδίδει την εφημερίδα με διαφορετικούς τίτλους. Η προοδευτική του δράση, οι δημοκρατικές του ιδέες και τα σατιρικά του σχόλια για τους πολιτικούς ηγέτες και την κοινωνική ζωή της Τουρκίας τον οδήγησαν πολλές φορές σε σύγκρουση με το καθεστώς. Μετά από τη δημοσίευση ενός άρθρου στο οποίο ασκούσε έντονη κριτική στο πολιτικό καθεστώς, τα γραφεία της εφημερίδας κάηκαν από παρακρατικούς και στρατιωτικούς, ενώ ο ίδιος διώχτηκε πολιτικά.

Για τους ίδιους λόγους δικάστηκε και οδηγήθηκε πολλές φορές στη φυλακή: το 1945, για τη δημοσίευση ενός φυλλαδίου με τίτλο «Πώς να ιδρύσετε ένα κόμμα, διαλύοντας ένα άλλο», το 1948, για την κυκλοφορία του δεύτερου βιβλίου του, που περιλάμβανε άρθρα και σχόλια για την τουρκική αλλά και για τη διεθνή πολιτική κατάσταση, το 1949, μετά τη δίωξη που άσκησαν εναντίον του για δυσφήμιση η βασίλισσα της Αγγλίας, ο Σάχης του Ιράν και ο βασιλιάς της Αιγύπτου.

Μετά την τελευταία αποφυλάκισή του, αναγκάστηκε να ασχοληθεί με διάφορα επαγγέλματα για βιοποριστικούς λόγους, ενώ το 1956 ίδρυσε τον εκδοτικό οίκο Dusun, που λίγα χρόνια αργότερα κάηκε από «αγνώστους» και καταστράφηκε ολοσχερώς.

Ο Αζίζ Νεσίν έγραψε πολλά διηγήματα, ποιήματα, μυθιστορήματα και εννέα θεατρικά κείμενα και εξέδωσε συνολικά περισσότερα από εκατό έργα. Έχει επανειλημμένα βραβευτεί στην Τουρκία και στο εξωτερικό, ενώ έργα του έχουν μεταφραστεί σε 32 γλώσσες.

Πέθανε στις 5 Ιουλίου του 1995, από καρδιακή προσβολή, έπειτα από μια εκδήλωση-αφιέρωμα στο έργο του, στο Τσεσμέ της Σμύρνης. Μετά τον θάνατό του, το σώμα του κηδεύτηκε μυστικά στην περιοχή του ιδρύματος «Αζίζ Νεσίν», χωρίς καμία τελετή, σύμφωνα με την επιθυμία του.

Διαβάστε

Antoine de Saint Exupery - Ο μικρός πρίγκηπας

Ο βασιλιάς, ντυμένος με πορφύρα και ερμίνα, καθόταν σ' ένα θρόνο πολύ απλό και μαζί μεγαλόπρεπο.
«Α, να ένας υπήκοος!» φώναξε ο βασιλιάς μόλις είδε το μικρό πρίγκιπα.
Και ο μικρός πρίγκιπας αναρωτήθηκε: «Πώς άραγε με γνώρισε, αφού δε μ' έχει ξαναδεί;»
Δεν ήξερε ότι για τους βασιλιάδες ο κόσμος είναι πολύ απλοποιημένος. Όλοι οι άνθρωποι είναι υπήκοοι.
«Πλησίασε να σε δω καλύτερα» του είπε ο βασιλιάς, πολύ περήφανος που, επιτέλους, ήταν βασιλιάς κάποιου.
Ο μικρός πρίγκιπας έψαξε με το βλέμμα πού να κάτσει, αλλά ο εξαίσιος μανδύας από ερμίνα κάλυπτε ολόκληρο τον πλανήτη.Έμεινε λοιπόν όρθιος και, έτσι που ήταν κουρασμένος, χασμουρήθηκε.
«Σύμφωνα με την εθιμοτυπία, δεν επιτρέπεται να χασμουριέσαι μπροστά στο βασιλιά» του είπε ο μονάρχης. «Σου το απαγορεύω».
Ο μικρός πρίγκιπας όμως απορούσε. Αφού ο πλανήτης ήταν μικροσκοπικός, ποιους κυβερνούσε ο βασιλιάς;
«Μεγαλειότατε...» του είπε, «με συγχωρείτε που ρωτάω...»
«Σε διατάζω να με ρωτήσεις» βιάστηκε να πει ο βασιλιάς.
«Μεγαλειότατε... τι κυβερνάτε;»
«Τα πάντα» απάντησε ο βασιλιάς πολύ απλά.
«Τα πάντα;»
Ο βασιλιάς, με μια διακριτική χειρονομία, έδειξε τον πλανήτη του, τους άλλους πλανήτες και τα αστέρια.
«Όλα αυτά;» είπε ο μικρός πρίγκιπας.
«Όλα αυτά...» απάντησε ο βασιλιάς.
Γιατί ήταν όχι μόνο απόλυτος μονάρχης αλλά και παγκόσμιος μονάρχης.
«Και τα αστέρια σας υπακούουν;»
«Ασφαλώς» είπε ο βασιλιάς. «Υπακούουν αμέσως. Δεν ανέχομαι ανυπακοές».
Τόση δύναμη εντυπωσίασε το μικρό πρίγκιπα. Αν την είχε αυτός, θα μπορούσε να δει όχι σαράντα τέσσερα, μα εβδομήντα δύο, ακόμα κι εκατό ή και διακόσια ακόμα ηλιοβασιλέματα μέσα σε μια μέρα, χωρίς να χρειαστεί να τραβήξει καθόλου την καρέκλα του.Και έτσι που αισθανόταν και κάπως λυπημένος στη σκέψη του μικρού του πλανήτη που είχε αφήσει, πήρε θάρρος να ζητήσει μια χάρη από το βασιλιά:
«Θα ήθελα να έβλεπα ένα ηλιοβασίλεμα... Κάντε μου τη χάρη... Διατάξτε τον ήλιο να βασιλέψει...»
«Το ηλιοβασίλεμα σου θα το 'χεις. Θα το απαίτησω. Μα θα περιμένω, σαν έμπειρος κυβερνήτης, πότε θα γίνουν ευνοϊκές οι συνθήκες».
«Και πότε θα συμβεί αυτό;» ρώτησε ο μικρός πρίγκιπας.
«Χμ, χμ!» απάντησε ο βασιλιάς, αφού συμβουλεύτηκε πρώτα ένα χοντρό ημερολόγιο. «Χμ, χμ! Θα γίνει, γύρω... γύρω... θα γίνει απόψε γύρω στις επτά και σαράντα! Και τότε θα δεις πως με υπακούουν εμένα».
Ο μικρός πρίγκιπας χασμουρήθηκε. Λυπόταν για το χαμένο του ηλιοβασίλεμα. Ύστερα, είχε αρχίσει να βαριέται και λιγάκι,
«Δεν έχω τίποτα να κάνω πια εδώ» είπε στο βασιλιά.
«Φευγω».
«Μη φεύγεις» απάντησε ο βασιλιάς, που ήταν τόσο περήφανος που είχε έναν υπήκοο. «Μη φεύγεις, σε κάνω υπουργό!»
«Σε τι υπουργό;»
«Σε... Σε υπουργό της δικαιοσύνης!»
«Μα δεν υπάρχει κανένας για να δικαστεί!»
«Πού ξέρεις;» είπε ο βασιλιάς. «Ακόμα δεν έχω γυρίσει ολόκληρο το βασίλειο μου. Είμαι πολύ γέρος, δεν έχω χώρο για άμαξα και
κουράζομαι να περπατάω».
«Α, μα κοίταξα κιόλας!» είπε ο μικρός πρίγκιπας, που έσκυψε να ρίξει ακόμα μια ματιά στην άλλη μεριά του πλανήτη. «Ούτε κι εκεί υπάρχει κανείς...»
«Τότε θα κρίνεις τον εαυτό σου» του απάντησε ο βασιλιάς. «Είναι το δυσκολότερο. Είναι πολύ πιο δύσκολο να κρίνεις τον εαυτό σου παρά να κρίνεις τους άλλους. Αν καταφέρεις να κρίνεις τον εαυτό σου σωστά, θα είσαι πραγματικά σοφός».
«Εγώ» είπε ο μικρός πρίγκιπας, «μπορώ να κρίνω τον εαυτό μου όπου κι αν βρίσκομαι. Δεν υπάρχει λόγος να μένω εδώ».


Ο Antoine de Saint Exupery γεννήθηκε στη Γαλλία το 1900 από αριστοκρατική οικογένεια. Στα είκοσι έξι του γίνεται πιλότος και μάλιστα από τους πρωτοπόρους των υπερατλαντικών πτήσεων. Το 1936 παίρνει μέρος στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο και αργότερα κατατάσσεται στην αμερικάνικη αεροπορία σαν πιλότος καταδιωκτικού.
Από τη γεμάτη περιπέτειες και ένταση ζωή του γεννήθηκαν τα κλασικά πια βιβλία του: Γη των ανθρώπων, Πιλότος πολέμου, Νυχτερινή πτήση και βέβαια, Ο Μικρός Πρίγκιπας που πρωτοεκδόθηκε στην Αμερική το 1940 όπου είχε καταφύγει όταν κατέρρευσε το γαλλικό μέτωπο.
Ο Σαιντ Εξυπερύ εξαφανίστηκε με το αεροπλάνο του το 1944, ανοιχτά της Κορσικής, ενώ εκτελούσε την ένατη πολεμική του αποστολή κυνηγώντας γερμανικά καταδιωκτικά.

"Ο πόλεμος δεν είναι περιπέτεια. Είναι μια αρρώστια. Είναι σαν τον τύφο. (Antoine de Saint Exupery)

Το κλασσικό αριστούργημα του Σαιντ Εξυπερύ που διαβάζεται πάντα με την ίδια συγκίνηση από μικρούς και μεγάλους. Εικονογραφημένο με τις ακουαρέλες του ίδιου του συγγραφέα. Ένας ύμνος στη ζωή, τη φύση, την αγάπη, τη φιλία. Ένα αντίδοτο για τη ματαιδοξία, την πλεονεξία, τα πλούτη και την πειθαρχία της σύγχρονης ζωής...

Διαβάστε

Μικρές Ατιμίες - Πάνος Καρνέζης

Ο Πάνος Καρνέζης γεννήθηκε στην Αμαλιάδα, όπου έζησε ως την ηλικία των τεσσάρων ετών. Τότε ο πατέρας του πήρε μετάθεση και η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην πλατεία Αμερικής, από όπου έφυγαν αργότερα για να ζήσουν στο Νέο Ψυχικό. Ο Πάνος Καρνέζης σπούδασε μηχανολόγος-μηχανικός στο Πολυτεχνείο της Πάτρας και μόλις πήρε το πτυχίο έφυγε για ένα μεταπτυχιακό στην Αγγλία. Τότε δεν του είχε περάσει καν από το μυαλό να ασχοληθεί με τη λογοτεχνία. Αυτή τη στιγμή ο Καρνέζης είναι διεθνής και μάλιστα με αξιώσεις. Το πρώτο βιβλίο του κυκλοφόρησε στην Αγγλία από τις σημαντικές εκδόσεις Jonathan Cape και στις ΗΠΑ από τον κολοσσό Farrar, Straus&Giroux. Τα πνευματικά δικαιώματα έχουν πωληθεί σε εννέα ακόμη χώρες, ενώ έχει προπληρωθεί για να γράψει και μυθιστόρημα. Η επιτυχία του είναι λοιπόν αδιαμφισβήτητη. Στην Ελλάδα είναι άγνωστος.
Αρχισε να γράφει πριν από πέντε χρόνια, «από μοναξιά», όπως είπε.

Οι Μικρές Ατιμίες είναι μια συλλογή διηγημάτων με θέμα ένα μικρό ανώνυμο ελληνικό χωριό μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο και τους κατοίκους του. Οι ιστορίες σταδιακά τέμνονται, οι περαστικές φιγούρες της μιας είναι οι πρωταγωνιστές της άλλης, ορισμένα κατοπινά γεγονότα αποκτούν το ειδικό τους βάρος από άλλα που προηγήθηκαν. Έτσι, στο τέλος της αφήγησης έχουμε μια μυθιστορηματική εικόνα, ένα ολοκληρωμένο παζλ που αποδίδει «υπεραξία νοημάτων».

Οι ιστορίες άλλοτε είναι σύντομες σαν μονοκοντυλιές κι άλλοτε εκτείνονται σε αρκετές σελίδες. Στις περισσότερες πνέει μια ήπια αύρα μαγικού ρεαλισμού, η οποία κατά κανόνα υποχωρεί για να δώσει την θέση της στην ανατριχιαστική ευκρίνεια μιας οθόνης plasma.

Οι χαρακτήρες μπορούν να εννοηθούν περισσότερο ως αντιήρωες, μια που η όποια αρετή και τόλμη τους εξατμίζεται εύκολα από τις κοντόφθαλμες επιδιώξεις και πρακτικές τους. Εντούτοις, ο Καρνέζης δεν τους ειρωνεύεται ούτε δείχνει να τους υπονομεύει. Αυτό το έργο το αφήνει στις αναπόδραστες συνέπειες των ατιμιών που διαπράττουν οι ίδιοι. Ο παπά Γεράσιμος, ο καφετζής Φάλαινα, ο δήμαρχος, ο γαιοκτήμονας, ο φτωχός Ισίδωρος, η γεροντοκόρη Στέλλα, ο μικροαπατεώνας Αρίστος, ο σταθμάρχης και η γυναίκα του, ο γιατρός, ο μασόνος δικηγόρος και πολλοί άλλοι, υπακούουν στο πεπρωμένο που οι ίδιοι εξυφαίνουν.

Δύο είναι τα πολύ εντυπωσιακά χαρακτηριστικά της γραφής του Καρνέζη.

Το ένα είναι η «άσπιλη» γλώσσα που χρησιμοποιεί. Αποφεύγει σχεδόν ολοκληρωτικά κάθε ιδιωματισμό, προφορά ή εξεζητημένη έκφραση. Η γλώσσα που χρησιμοποιεί θα μπορούσε να μιλιέται οπουδήποτε κι από οποιονδήποτε. Η χρήση της ελληνικής είναι απλή και συγκροτημένη, με αποτέλεσμα το χωροχρονικό πλαίσιο να υποχωρεί στο φόντο. Εν μέρει αυτό οφείλεται στο ότι οι Μικρές Ατιμίες γράφτηκαν απευθείας στα Αγγλικά, γλώσσα που δεν είναι η μητρική του Καρνέζη. Ο ίδιος υποστηρίζει σε συνέντευξή του ότι αυτό έγινε εσκεμμένα για να μπορέσει να αποστασιοποιηθεί από το βάρος της μητρικής γλώσσας.

Το δεύτερο ιδιαίτερο στοιχείο της γραφής του Καρνέζη είναι η απουσία του ευρύτερου κοινωνικοπολιτικού πλαισίου. Ορισμένες φορές συναντάμε εκπροσώπους του νόμου, πολιτικούς παράγοντες, γραφειοκράτες και σωφρονιστές και κάποιες άλλες βλέπουμε τη σύγκρουση μεταξύ φτωχών και πλουσίων. Όμως όλα αυτά λειτουργούν είτε σε μικροεπίπεδο, είτε χρησιμοποιούνται για να σημάνουν κάτι άλλο, κάτι πέρα από την συγκεκριμένη πραγματικότητα των δεκαετιών του 50 – 60 στην ελληνική επαρχία.

Οι άνθρωποι που διαπράττουν ή υφίστανται τις Μικρές Ατιμίες δεν έχουν ιστορική καταγωγή, είναι «από το χωριό», «από την πρωτεύουσα» ή απλώς «ξένοι». Στην πλειοψηφία τους δεν έχουν ούτε πολιτικές πεποιθήσεις, κι όταν δείχνουν να έχουν, αυτές δεν είναι παρά καρικατούρες απόψεων. Αυτό όμως που όλοι ανεξαιρέτως δείχνουν να διαθέτουν εν αφθονία είναι πάθη. Μίση, έρωτες, υστεροβουλίες, μεμψιμοιρίες, θυμούς, πόθους, αγανάκτηση, εκδικητικότητα, αγωνία. Πάθη και κοινά μυστικά. Όλοι ξέρουν τα πάθη των άλλων αλλά κανείς δε μιλά. Έτσι, οι πρωταγωνιστές πολλών από τις ιστορίες, θυμίζουν τραγικούς ήρωες στο μοντέλο του Οιδίποδα, εκείνου που «ξέρει μα δεν γνωρίζει». Τυπικό παράδειγμα ο μισητός γαιοκτήμονας και ο εξίσου μισητός χασάπης: ξέρουν ότι προκαλούν μίσος και ακριβώς αυτό εκμεταλλεύονται για να αντλήσουν εξουσία, αλλά τους είναι ασύλληπτη η ομόψυχη συμβολή των χωρικών στο φρικτό τους τέλος. Εξίσου «αόρατα» είναι και τα φολκλορικά στοιχεία. Παρ’ όλο που οι συνθήκες ζωής των χωρικών περιγράφονται με ρεαλιστική επιμονή, απουσιάζουν τα στοιχεία εκείνα που θα απέδιδαν το τοπικό / χρονικό πλαίσιο. Σε ένα από τα διηγήματα, ο παπά Γεράσιμος βάφει μια αυτοσχέδια εξέδρα προκειμένου να υποδεχθεί τον μητροπολίτη. Ενώ είχε κατά νου να την βάψει στα εθνικά χρώματα της γαλανόλευκης, βρίσκει να αγοράσει μόνο κόκκινη μπογιά. Στις αμφιβολίες του για το αποτέλεσμα, προστίθεται και το σχόλιο του μητροπολίτη που λέει ότι «αυτό είναι το χρώμα της Κολάσεως». Το στήσιμο της σκηνής θα μπορούσε να ερμηνευθεί σαν έμμεσο πολιτικό σχόλιο. Το πλαίσιο στο οποίο όμως εντάσσεται αποδυναμώνει εντελώς αυτήν την ερμηνεία. Προχωρώντας στην ανάγνωση, η εντύπωση μας ενισχύεται και καταλαβαίνουμε ότι αν και δήθεν αλληγορική, η σκηνή τείνει να γίνει κυριολεκτική: το χωριό μοιάζει να βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στην Κόλαση. Με πολύ λιτά υλικά ο Καρνέζης μιλά για το υπαρξιακό αδιέξοδο που κάποτε αναπόφευκτα μας αγγίζει όλους, φέρνοντας στο νου το αριστούργημα του Dino Buzzati, την Έρημο των Ταρτάρων.

Τελικά, οι Μικρές Ατιμίες θα μπορούσαν να διαπραχθούν παντού και πάντοτε. Και το χειρότερο, θα μπορούσαν να διαπραχθούν από κάθε αναγνώστη.

Διαβάστε